மர்ஹி டா திவா (சமாதியில் விளக்கு)

பஞ்சாபின் நிலமற்ற ஏழைகளின் கண்ணீரும், உழைப்பும், அவர்களின் மௌனமான வலியும் குருதயாள் சிங்கை வாட்டியெடுத்தன. அதிகார வர்க்கத்தின் காலடியில் நசுக்கப்படும் மக்களின் கதையை, தன் சொந்த மண்ணின் வாசனையோடு உலகிற்குச் சொல்ல வேண்டும் என்ற தீவிரமான வேட்கையே ‘Marhi Da Diva’ நாவலைப் படைக்க வைத்தது.

இந்த நாவல், தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஜாகிர் மற்றும் பானி ஆகிய இரு இதயங்களின் போராட்டத்தை ரத்தமும் சதையுமாகப் பதிவு செய்கிறது. [short pause]

கடும் கோடை வெயில். புழுதி பறக்கும் அந்தச் சிறிய கிராமத்தில், வறண்ட நிலத்தின் மணம் காற்றில் கலந்திருக்க, ஜாகிரின் கண்கள் பானியின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கின்றன. அவனது உள்ளுக்குள் ஒரு கேள்வி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது: “இந்தச் சமூகத்தின் இரும்புச் சங்கிலிகளைத் தகர்த்து, நாம் இணைந்து வாழ முடியுமா?” அவன் மனதில் எழும் அந்த பயமும், ஏக்கமும் ஒரு முரண்பாடான கலவை.

அவர்கள் சந்திக்கும் ஒரு காட்சியை என்னால் இப்போதும் உணர முடிகிறது.

ஜாகிர் கேட்கிறான்: “பானி, இந்த நிலப்பிரபுக்களின் அதிகாரத்திற்கு முன்னால் நமது காதல் ஒரு சிறிய விளக்குதானா?”
அதற்கு பானி, நடுங்கும் குரலில் பதிலளிக்கிறாள்: “நிச்சயமாக, ஆனால் அந்தச் சிறிய விளக்குதான் இருளைப் பிளந்து வழிகாட்டப்போகிறது ஜாகிர்.”

குருதயாள் சிங் மனித மனங்களின் நுணுக்கங்களை மிக அற்புதமாகச் சித்தரித்திருப்பார். அதிகாரம் எப்படி மனிதனைச் சிதைக்கிறது என்பதை விட, அந்தச் சிதைவுகளுக்கு மத்தியிலும் எப்படி அன்பு உயிர்த்திருக்கிறது என்பதே இந்த நாவலின் சாராம்சம். “மண்ணின் மணம் வீசும் அவனது எழுத்து நடை, ஒரு தனித்துவமான கலைப்படைப்பு” என்று சொல்லலாம்.