மய்யாழிப்பூழையுடைய தீரங்களில்

தாசன், ஒரு மெல்லிய நீல நிறப் புகையிலையின் மணம் வீசும் மாலை நேரத்தில், மய்யாழி ஆற்றின் கரையில் நின்றுகொண்டிருக்கிறான். அவனது கண்களில் ஒருபுறம் பிரெஞ்சு கலாச்சாரத்தின் கம்பீரம், மறுபுறம் மண்ணின் ஆழமான வேர்கள். எதை விட வேண்டும், எதைத் தழுவ வேண்டும் என்ற போராட்டம் அவன் ரத்தத்திலேயே ஓடுகிறது. அவன் ஒருவன் மட்டுமல்ல, ஒரு முழு காலத்தின் பிரதிநிதி.

எம். முகுந்தன் எழுதிய “Mayyazhippuzhayude Theerangalil” வெறும் நாவல் அல்ல; அது ஒரு நிலப்பரப்பின் ஆன்மாவின் அழுகுரல். மய்யாழி என்ற சிறிய பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்த ஊர், மெல்ல மெல்ல இந்தியாவுடன் இணையும்போது, அங்குள்ள மனிதர்களின் அக உணர்வுகள் எப்படி மாறுகின்றன என்பதை முகுந்தன் மிக நுணுக்கமாகச் செதுக்குகிறார்.

[medium pause]

மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. ஒருநாள் அந்தப் பழைய வீட்டின் திண்ணையில், காற்றில் உப்புக் காற்றின் வாடை கலந்திருக்கிறது. விளக்கு வெளிச்சம் சுவரில் அசைந்தாடுகிறது. தாசன் தன் தந்தையிடம் கேட்கிறான்: “அப்பா, நாம் யாருடைய நிலத்தில் இருக்கிறோம்? பிரெஞ்சுக்காரர்களின் அடையாளமா, அல்லது நமது மண்ணின் மண்ணா?” அதற்குத் தந்தை அமைதியாகப் பதில் சொல்கிறார்: “நதி ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது தாசா… கரைகள் மாறலாம், ஆனால் நதியின் நீர் நம்முடையது.”

முக்குந்தனின் எழுத்து நடையில் ஒரு அபூர்வமான மாயத்தன்மை இருக்கிறது. ஒரு வரியைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால்: “மய்யாழியின் காற்றுக்குக் கூட பழைய பிரெஞ்சு நறுமணம் வீசுகிறது, ஆனால் அதில் இப்போது புது சுதந்திரத்தின் வெம்மை படிந்திருக்கிறது.”

[short pause]