ಮಯ್ಯಳಿಪ್ಪುಳಯುಡೆ ತೀರಂಗಳಿಲ್

ಒಂದು ಮರೆಯಲಾಗದ ನೋವು, ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಕಾಲದ ಉಸಿರು ಇವುಗಳ ಸಮ್ಮಿಲನವೇ ‘Mayyazhippuzhayude Theerangalil’. ಮಾಹೆಯ ನದಿ ದಡದಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬು ಕವಿಯುವಾಗ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪಿನಾಂಶ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಫ್ರೆಂಚ್ ಭವನಗಳ ಮರದ ವಾಸನೆ ಬೆರೆತಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ಥಳದ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ತುಡಿತ.

ಎಂ. ಮುಕುಂದನ್ ಅವರ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ, ಆದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾದ ಬದಲಾವಣೆಯ ದುರಂತವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಫ್ರೆಂಚ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ನೆರಳು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಉಸಿರು ಎರಡರ ನಡುವೆ ನಲುಗುವ ಮಾಹೆಯ ಜನರ ಬದುಕನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲ, ಅವು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲದ ಸಾಕ್ಷಿಚಿತ್ರಗಳು.

ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಾಳದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ದಾಸನ್ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. [short pause] ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅತ್ತ ಕಡೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಧ್ವಜ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದೆ. ಆಗ ದಾಸನ್ ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಹೀಗೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ: “ನಾನು ಇಲ್ಲಿನವನೇ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಹೋದವನೇ?” [sigh] ಅವನ ಈ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ಒಮ್ಮೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಿದೆ.

ಮುಕುಂದನ್ ಅವರ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವೆಂದರೆ, ಅವರು ಕೇವಲ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸಾಲುಗಳು ಹೀಗಿವೆ: “ಮಯ್ಯಳಿ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರ ನೀರು ಮಾತ್ರ ಮೊದಲಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ.” ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯು ಅಧಿಕಾರ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಾಲದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳ ನಡುವಿನ ಸೆಣಸಾಟವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜವು ಬದಲಾದಾಗ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ತನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ನೆನಪುಗಳು ಮಾತ್ರ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. [medium pause]

ಭಾಷೆಯ ಸೊಗಸು ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳ ಆಳವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಈ ಕೃತಿ, ಓದುಗನನ್ನು ಮಾಹೆಯ ದಡಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ—ಬದಲಾವಣೆ ಎನ್ನುವುದು ಮುಕ್ತಿಯೋ ಅಥವಾ ಮೂಲಗಳೊಂದಿಗಿನ ಕಡಿತವೋ? ಈ ನಿಗೂಢವಾದ, ಮೌನವಾದ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾದ ಕಥಾ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ನೀವು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ? ಮಯ್ಯಳಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಏನೋ ಉಳಿದಿದೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀವು ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕು.