മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ തീരങ്ങളിൽ

മയ്യഴി എന്ന കൊച്ചു ഫ്രഞ്ച് കോളനിയെ ലോകസാഹിത്യ ഭൂപടത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഈ നോവൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ എഴുത്തുകാരൻ മുകുന്ദൻ ഒരുതരം മാന്ത്രികതയിലൂടെയാണ് കെട്ടിപ്പടുത്തത്. മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ തീരത്ത് താമസിക്കുന്നവർക്ക് സ്വന്തം ചരിത്രം ഒരു നോവലിലൂടെ ആദ്യമായി വായിക്കാൻ സാധിച്ചത് ഈ കൃതിയിലൂടെയാണ് എന്നത് മിക്കവർക്കും അജ്ഞാതമായ ഒരു രഹസ്യമാണ്.

മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ തീരങ്ങളിൽ എന്ന നോവലിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ ആദ്യം കാണുന്നത് മഞ്ഞനിറമുള്ള മയ്യഴിയുടെ സന്ധ്യകളെയാണ്. ഫ്രഞ്ച് ആധിപത്യത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളിൽ, ആകാശത്ത് കരിമീൻ നിറത്തിലുള്ള മേഘങ്ങൾ പടരുമ്പോൾ, ദാസൻ എന്ന യുവാവ് പുഴയോരത്ത് നിൽക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള വായുവിൽ ഉപ്പുകാറ്റിന്റെ മണവും പഴയ ഫ്രഞ്ച് കെട്ടിടങ്ങളിലെ മരപ്പൊടിയുടെ ഗന്ധവും കലർന്നിരിക്കുന്നു. ആ നിമിഷം അവനറിയുന്നു, കാലം പതുക്കെ മാറിമറിയുകയാണെന്ന്. [short pause]

എനിക്ക് ഇന്നും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു സംഭാഷണമുണ്ട്. പ്രണയവും വിപ്ലവവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിനിടയിൽ ദാസൻ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്, “നമ്മൾ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?” പ്രിയതമയുടെ മറുപടി മയ്യഴിപ്പുഴയിലെ ഓളങ്ങളെപ്പോലെ നിശബ്ദമായിരുന്നു. തന്റെ ഉള്ളിൽ എരിയുന്ന വിപ്ലവത്തിന്റെ തീയും, അതേസമയം മണ്ണിൽ വേരുറപ്പിക്കാൻ വെമ്പുന്ന മനസ്സും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധം ദാസൻ അനുഭവിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ, മുകുന്ദൻ ഇവിടെ പറയുന്നതും അതുതന്നെയാണ്: അധികാരങ്ങൾ മാറാം, കൊടികൾ മാറാം, എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വം എപ്പോഴും ഒരു തീരത്ത് അലയടിക്കുന്ന തിരമാലപോലെയാണ്.

എം. മുകുന്ദന്റെ എഴുത്തിലെ സൗന്ദര്യം അതിന്റെ ലാളിത്യത്തിലാണ്. “മയ്യഴിപ്പുഴ ശാന്തയായി ഒഴുകി, ആരും അറിയാത്ത രഹസ്യങ്ങൾ പേറി” എന്ന വരിയിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ഒരു വലിയ ചരിത്രമുണ്ട്. മണ്ണും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധത്തെ മുകുന്ദൻ വരച്ചുകാട്ടുന്നത് അത്രമേൽ ആർദ്രമായാണ്. [medium pause]

ഈ പുസ്തകം വെറുമൊരു കഥയല്ല; മറിച്ച്, അസ്തിത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ ഹൃദയത്തുടിപ്പാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയിട്ടും എന്തുകൊണ്ട് നമ്മൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനടക്കുന്നു? മയ്യഴിയുടെ ആ തീരത്ത് നിന്നുയരുന്ന ചോദ്യം ഇന്നും വായനക്കാരെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്നു. ആ പുഴ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്, നമ്മൾ കേൾക്കാൻ മടിക്കുന്ന ചരിത്രവുമായി. ഇനി, ആ പുഴയുടെ കരയിലേക്ക് നിങ്ങൾക്കും നടക്കാം.