நம் நட்சத்திரங்களில் உள்ள குறை

ஹேசல் கிரேஸ் லான்காஸ்டர், பதினாறு வயது சிறுமி. தன் நுரையீரலில் இருக்கும் புற்றுநோய்க்காக எப்போதும் ஒரு ஆக்சிஜன் சிலிண்டரைக்கூடவே சுமந்து திரிகிறாள். அவள் வாழ்க்கையை ஒரு கண்ணாடியின் வழியாகப் பார்ப்பவள்; அதில் இறப்பு என்ற நிழல் எப்போதும் படிந்திருக்கிறது. அவளைப் போன்றே புற்றுநோயுடன் போராடும் அகஸ்டஸ் வாட்டர்ஸை அவள் ஒரு ஆதரவு குழுவில் சந்திக்கிறாள்.

அகஸ்டஸ், ஒரு கையில் சிகரெட்டுடன் – அதை ஒரு குறியீடாக மட்டும் வைத்துக்கொண்டு – தன் தைரியத்தை வெளிப்படுத்துபவன். அவர்களின் சந்திப்பு, இரு உலகங்களை இணைக்கிறது. ஜான் கிரீன் எழுதிய “The Fault in Our Stars” வெறும் புற்றுநோய் பற்றிய கதை அல்ல; அது வாழ்க்கையின் தவிர்க்க முடியாத முடிவை நோக்கி, காதலின் அழகால் எப்படி நகரலாம் என்பதற்கான கவிதை.

ஆம்ஸ்டர்டாமின் கால்வாய்க்கரையில், காற்றும் நீரின் வாசனையும் நிறைந்த அந்த மாலையில், அவர்கள் இருவரும் ஒரு ரகசியத்தை பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். அங்கேதான் ஒரு மறக்க முடியாத உரையாடல் நிகழ்கிறது. அகஸ்டஸ் கேட்கிறான், “நாம் ஏன் இறக்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல, நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.” ஹேசல் மெதுவாகச் சொல்கிறாள், “இறப்பு என்பது நாம் அன்புக்குரியவர்களுக்கு விட்டுச்செல்லும் ஒரு கையெறி குண்டு, அது எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடிக்கலாம்.” [sigh]

ஜான் கிரீனின் எழுத்துக்களில் ஒரு தனித்துவமான நேர்மை இருக்கிறது. அவர் வலியை வர்ணிக்கவில்லை, அதை எதிர்கொள்ளும் விதம் மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. அவர் எழுதுகிறார்: “சில முடிவிலிகள் மற்றவற்றை விடப் பெரியவை.” இதுதான் இந்தப் புத்தகத்தின் இதயம்.

கடைசி நாட்களில், அகஸ்டஸ் தனது இறுதிச்சடங்கை தானே முன்னின்று நடத்துகிறான். அவன் இறப்பதற்கு முன்பே தான் நேசிக்கப்பட்டதை உணர்கிறான். மரிப்பது முடிவல்ல, அது ஒருவரின் நினைவுகளில் நிலைத்து நிற்பது என்பதை அவன் புரிய வைக்கிறான். இந்த ‘Saar’ உங்களுக்கு வாழ்க்கையின் நுணுக்கங்களை, அன்பின் தீவிரத்தை உணரவைக்கும். ஹேசலும் அகஸ்டஸும் பிரிந்தார்களா அல்லது அவர்களின் அந்த ‘சிறிய முடிவிலி’ நீடித்ததா? அந்த விடை, உங்கள் இதயத்தைத் தேடி வருகிறது. இதைப் படியுங்கள், ஏனோ நீங்கள் வாழ்வதை மறுபடியும் நேசிக்கத் தொடங்குவீர்கள்.