ನಮ್ಮ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ದೋಷ

ಆಮ್‌ಸ್ಟರ್‌ಡ್ಯಾಮ್‌ನ ಕಾಲುವೆಯ ಪಕ್ಕದ ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಒಳಬರುತ್ತಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಸುವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಮಳೆಯ ತೇವದ ಹದವಾದ ಮಿಶ್ರಣವಿದೆ. ಹ್ಯಾಝೆಲ್ ಗ್ರೇಸ್ ಲ್ಯಾಂಕಾಸ್ಟರ್ ಮತ್ತು ಆಗಸ್ಟಸ್ ವಾಟರ್ಸ್ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಮೌನದಲ್ಲಿ, ಸಾವು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ನಡುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗೆರೆಯನ್ನು ಅವರ ಉಸಿರಾಟದ ಶಬ್ದವೇ ಅಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಜಾನ್ ಗ್ರೀನ್ ಬರೆದ “The Fault in Our Stars”.

ನಾನು ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಆಗಸ್ಟಸ್ ಹ್ಯಾಝೆಲ್ ಬಳಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ನಿನಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲವೇ?” ಅದಕ್ಕೆ ಹ್ಯಾಝೆಲ್, “ಒಂದು ದಿನ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ, ಯಾರೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರಿವೇ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಹ್ಯಾಝೆಲ್ ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ, ಅವಳ ಶ್ವಾಸಕೋಶದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಜೀವಕೋಶಗಳು ಹರಡಿವೆ. ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಒಂದು ಸ್ಫೋಟಕದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ; ತಾನು ಸತ್ತರೆ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಂದಿ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಅವಳದು. ಆದರೆ ಆಗಸ್ಟಸ್‌ನ ಭೇಟಿ ಆಕೆಯ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆತ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡುವ ರೀತಿ, ಸಾವು ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಒಂದು ‘ಲಿಟಲ್ ಇನ್ಫಿನಿಟಿ’ ಅಥವಾ ಸಣ್ಣ ಅನಂತತೆ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಾನೆ.

ಜಾನ್ ಗ್ರೀನ್ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಕಠಿಣ ಸತ್ಯವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ: ಜೀವನ ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿಲ್ಲ. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಎಂಬುದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಅಸಹ್ಯಕರ ಮತ್ತು ಕ್ರೂರವಾದ ವಾಸ್ತವ. ಆದರೂ, ಆ ನೋವಿನ ನಡುವೆಯೂ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕಲೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬದುಕುವ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲವು. ಜಾನ್ ಗ್ರೀನ್ ಅವರ ಭಾಷೆಯ ಹರಿವು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಕೆಲವು ಸಾವುಗಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಮೌನವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ.”

ಆಗಸ್ಟಸ್‌ನ ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಹ್ಯಾಝೆಲ್ ತನ್ನ ಭಯವನ್ನು ಮೀರಿ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ. [sigh] ಈ ಕಥೆ ಅಂತ್ಯವಾಗುವುದು ಸಾವಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನೆನಪುಗಳ ಶಾಶ್ವತತೆಯಲ್ಲಿ. ಈ ಪ್ರೇಮಕಥೆ ಕೇವಲ ನೋವಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅಳಿಯದ ಗುರುತಿನ ಹುಡುಕಾಟ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಸಾವಿನ ನಂತರವೂ ಉಳಿಯುವುದು ತನ್ನ ಸಾಧನೆಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಮುದ್ರೆಗಳಲ್ಲವೇ? ಈ ಕಥೆಯು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.