தெய்வத்தின் விக்ரிதிகல்

மனிதன் தன் அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் ஏதோ ஒன்றை உருவாக்க முயலும்போது, இயற்கை அதை வேடிக்கை பார்க்கும் ஒரு விசித்திரமான விளையாட்டுப் பொருளாக மாற்றினால் என்னவாகும்? ஓ.வி. விஜயனின் “Daivaathinte Vikrithikal” இந்த வினாவுக்கான விடை.

இந்தக் கதைகளின் உலகம் ஒரு கனவு மற்றும் நிஜத்தின் சங்கமம். ஒரு கிராமம்; பாலத்தைக் கட்டும் கட்டுமானப் பணிகள் ஒருபுறம், எதிர்பாராத விதமாகப் பெருகும் நீர் மறுபுறம். மண்ணின் மணம் வீசும் அந்த கிராமத்தில், சூரிய ஒளி கூரைகளின் மீது பட்டுத் தெறிக்கும்போது, அங்குள்ள மனிதர்களின் அக உணர்வுகளும் வெளிச்சத்திற்கு வருகின்றன. ஓ.வி. விஜயன் எழுத்தில், ஒரு சாதாரண மனிதனின் முகத்திலுள்ள மச்சம், காந்தியின் உருவத்தோடு பொருந்துவது போன்ற அபத்தமான காட்சிகள் கூட, ஆழமான அரசியல் குறியீடுகளாக மாறுகின்றன.

நினைவில் நீங்காத ஒரு உரையாடல் இது. அதிகாரத்தின் குரலுக்கும், எளிய மனிதனின் மௌனத்திற்குமான மோதல் அது. [short pause] ஒரு கதாபாத்திரம் கேட்கிறது: “இந்த முன்னேற்றம் எதற்கென்று யாருக்கும் தெரியவில்லையே?” அதற்குப் பதிலாக வரும் மௌனம், காற்றில் ஈரப்பதத்தோடு கலந்து கனக்கின்றது. விஜயனின் எழுத்து நடை அசாத்தியமானது; அது ஒரு கவித்துவமான நாவல் அல்ல, மாறாக வாழ்வின் கசப்புகளை சர்க்கரை தடவிச் சொல்லும் ஒரு கண்ணாடி. “காலம் தன் இஷ்டத்திற்கு மனிதர்களைச் சிதைக்கும்போது, அதை வேடிக்கை பார்க்கும் தெய்வத்தின் விகாரமான சிரிப்புதான் இக்கதைகள்” என்பதுதான் இந்த நூலின் மையம்.

ஓ.வி. விஜயன், வரலாற்றையும் தனிமனிதனின் கையறு நிலையையும் ஒரு மெல்லிய இழையில் கோர்த்து வைத்திருக்கிறார். சமுதாயத்தின் போலித்தனம், மனிதனின் பேராசை, அழியும் கலாச்சாரம் என அனைத்தையும் மிகச்சிறிய வரிகளில் சுருக்கி விடுகிறார். [medium pause]

நீங்கள் அதிகாரத்தைப் பற்றிப் பேச விரும்புகிறீர்களா, அல்லது அதிகாரத்தால் நசுக்கப்படும் மனித மனங்களைப் பற்றி அறியத் துடிக்கிறீர்களா? [sigh] இந்தச் சாரம் உங்களை ஒரு புதிய கோணத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும். “Daivaathinte Vikrithikal” வெறுமனே ஒரு புத்தகமல்ல, அது காலத்தின் காலடியில் நாம் இழந்த அடையாளங்களைத் தேடும் ஒரு பயணம். இந்தக் கதைகளின் கடைசி வரி உங்கள் மனதின் ஓரத்தில் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடும். அந்த விசித்திரமான உலகத்திற்குள் நுழைய நீங்கள் தயாரா?