ਦੈਵਾਥਿੰਤੇ ਵਿਕ੍ਰਿਥਿਕਲ

ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਇੰਨੀਆਂ ਬੇਰਹਿਮ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਹੱਸਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹੀ ਉਹ ਅਜੀਬ ਖੇਡ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਅਰਥ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਓ.ਵੀ. ਵਿਜਯਨ ਦੀ ਰਚਨਾ “Daivaathinte Vikrithikal” ਇਸੇ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ: ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਗੰਧ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਲਗਾਤਾਰ ਪੈਂਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਾਰਨ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਦਾਸੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਉੱਗਿਆ ਮਸਾ ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚਮਤਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮਾਜ ਦੇ ਪਖੰਡ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਕਰਾਰਾ ਤੰਜ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਇਹ ਤਰੱਕੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੀ ਬਰਬਾਦੀ?” ਦੂਜਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤਰੱਕੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੁਲ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।” [medium pause]

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਅਸਲ ਦਲੀਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਮਹੱਤਵਕਾਂਖਿਆਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਿਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਓ.ਵੀ. ਵਿਜਯਨ ਦੀ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਾਦੂ ਹੈ, ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਰਜ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੇਬੱਸ ਮੋਹਰੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਕਿੰਨੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ। [short pause]

ਵਿਜਯਨ ਦਾ ਲਿਖਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਿਸੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਤਸਵੀਰਾਂ ਉਲੀਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਰਚਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸਿਆਸੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਖਲਾਅ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਘੁਲ-ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫਰੋਲਣ ਦਾ ਇੱਕ ਯਤਨ ਹੈ। [sigh]

ਕੀ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਗੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ? ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇਸ ਅਟੱਲ ਰਹੱਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਜ਼ਰੂਰ ਪੜ੍ਹੋ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇਗੀ।