சுந்தரி

சுந்தரி என்ற அந்த இளம் பெண்ணைப் பாருங்கள். அவள் ஒரு இந்து குடும்பத்தில் பிறந்து, எதிர்பாராத விதமாக முகலாய வீரர்களால் கடத்தப்பட்டு, காட்டுக்குள் தனியாக விடப்பட்டிருக்கிறாள். மரங்களின் அடர்ந்த நிழலும், பயம் கலந்த மௌனமும் அவளைச் சூழ்ந்திருக்கிறது. அவள் உடலில் இருக்கும் நகைகள் அவளுக்குச் சுமையாகத் தெரிய, சுதந்திரமான வாழ்விற்காக ஏங்கும் ஒரு ஆன்மாவாக அவள் அலைகிறாள்.

பாய் வீர் சிங் எழுதிய “Sundri” நாவலில் வரும் இந்தத் தொடக்கக் காட்சி, நம்மை 18-ஆம் நூற்றாண்டின் பதற்றமான காலத்திற்குக் கூட்டிச் செல்கிறது. ஒரு பெண்ணின் அடையாளம் எப்படிச் சிதைக்கப்பட்டு, பின்னர் அது எப்படி வீரமாக மறுபிறவி எடுக்கிறது என்பதைச் சொல்லும் காவியம் இது.

மறக்க முடியாத ஒரு உரையாடல் இதோ: முகலாய வீரர்களிடமிருந்து தப்பி வந்த சுந்தரியிடம், சர்தார் ஷாம் சிங் கேட்கிறார், “பெண்ணே, உன் பயம் இப்போது எங்கே?” அதற்கு சுந்தரி அமைதியாக, ஆனால் உறுதியான குரலில் சொல்கிறாள், “பயம் என் நிழலாக இருந்தது, ஆனால் இப்போது என் நம்பிக்கை என் வாளாக மாறியிருக்கிறது.” [short pause] இந்த வரிகளில் சுந்தரியின் அக மாற்றம் தெளிவாகத் தெரியும். தன் பழைய வாழ்வைத் துறந்து, சீக்கிய தர்மத்தில் இணைந்து, ஒரு போர்வீரனாக அவள் உருவெடுக்கும் விதம் வியக்கத்தக்கது.

பாய் வீர் சிங் அவர்களின் எழுத்து நடை, ஒரு ஓவியனின் தூரிகையைப் போன்றது. அவர் எழுதுகிறார்: “அவள் கண்களில் மின்னிய ஒளி, இருண்ட காட்டுப் பாதையில் வழிகாட்டும் துருவ நட்சத்திரத்தைப் போல இருந்தது.” சமூகத்தின் அடக்குமுறைகளுக்கு மத்தியில், ஒரு பெண் தன் சுயத்தை எவ்வாறு மீட்டெடுக்கிறாள் என்பதும், நம்பிக்கையும் தியாகமும் ஒரு மனிதனை எத்தகைய உயரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் என்பதுமே இந்த நாவலின் சாராம்சம்.

இந்தக் கதையின் ஆழம் அதன் எளிமையில் இருக்கிறது. இறுதியாக, தன் இனத்தைக் காக்க சுந்தரி மேற்கொள்ளும் அந்தத் தியாகம், வாசகர்களின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைக்கும். ஒரு பெண் தன் உயிரை விட மேலாக எதை மதிக்கிறாள்? அந்த இறுதிப் போர் அவளை எங்கே அழைத்துச் செல்லும்? சுந்தரியின் இந்த வீர வரலாற்றை முழுமையாகக் கேட்கும்போது, உங்கள் உள்ளத்தில் ஒரு நெருப்பு பற்றிக்கொள்ளும். அந்த நெருப்பு உங்கள் வாழ்வின் சவால்களை எதிர்கொள்ள உங்களுக்குப் புதிய தைரியத்தைத் தரும்.