குருசாகரம் (அருளின் எல்லையற்ற தன்மை)

என்ன நடக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? உங்கள் வாழ்வின் அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் விடை தேடி நீங்கள் அலைந்து கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென அந்தப் பிரபஞ்சமே உங்களிடம் பேசத் தொடங்கினால்? ஓ.வி. விஜயனின் “Gurusagaram (The Infinity of Grace)” ஒரு நாவல் மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஆன்மீகத் தேடல்.

குஞ்சுண்ணி, ஒரு எழுத்தாளன். அவனது வாழ்க்கை வெறுமையின் விளிம்பில் நிற்கிறது. படைப்பாற்றல் முடக்கம், குடும்ப உறவுகளில் விரிசல் என அவன் தத்தளிக்கிறான். இந்த நாவலில் ஒரு காட்சி என் மனதை விட்டு நீங்கவே இல்லை. குஞ்சுண்ணி ஒரு ஆசிரமத்தில் அமர்ந்திருக்கிறான். அறையின் உட்புறத்தில் விளக்குச் சுடர் மெல்ல அசைந்தாடுகிறது; அந்த அறையில் சந்தனத்தின் மணமும், ஏதோ ஒரு பழமையான நூலின் ஈரப்பதமும் கலந்த வாசனை பரவியிருக்கிறது. [short pause] குரு அவனைப் பார்த்து அமைதியாகக் கேட்கிறார்: “நீ எதைத் தேடுகிறாய்?”

குஞ்சுண்ணிக்குள் ஒரு பெரும் குரல் கேட்கிறது: “நான் என்னைத் தேடுகிறேன், ஆனால் நான் யார் என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை.” அவன் மாயையைப் பற்றி, பிரம்மத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் அந்த தருணங்கள் நம்மை உறைய வைக்கும்.

“Gurusagaram (The Infinity of Grace)” வெறும் கதையல்ல; இது மனிதனின் ஆணவம் எப்படி ஒரு சுமையாக மாறுகிறது என்பதையும், அன்பின் மூலம் எப்படி அந்தச் சுமையை இறக்கி வைத்து பிரபஞ்சத்தோடு ஒன்ற முடியும் என்பதையும் பேசுகிறது. [sigh] ஓ.வி. விஜயனின் நடை வியக்கத்தக்கது. அவர் வாழ்வின் நுணுக்கங்களை மிக எளிமையான சொற்களில் புதைத்து வைத்திருப்பார். “காலத்தின் பெருங்கடலில் ஒரு சிறு துளிதான் மனிதன்” என்று அவர் எழுதும் வரிகள் நம்மைத் தலைகுனிய வைக்கின்றன.

அந்த ஆசிரமத்தின் அமைதி, குருவின் வார்த்தைகளில் உள்ள ஆழம், குஞ்சுண்ணியின் பரிணாம வளர்ச்சி என இந்த புத்தகம் உங்களை வேறொரு தளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும். [medium pause] ஒரு எழுத்தாளனின் தேடல் முடிவுக்கு வருகிறதா? அல்லது அந்தத் தேடலே வாழ்வின் அர்த்தமாக மாறுகிறதா? பதிலைத் தேடி, இந்த உலகத்தை விட்டு, உங்களை நோக்கி ஒரு பயணத்தைத் தொடங்குங்கள். இந்த நாவலை வாசியுங்கள்; அது உங்கள் ஆன்மாவைத் தொடும்.