ਗੁਰੂਸਾਗਰਮ (ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਅਨੰਤਤਾ)

ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੁੰਜੰਨੀ ਉੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਿਵਾਏ ਚਾਰ-ਚੁਫੇਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ “Gurusagaram (The Infinity of Grace)” ਦੀ।

ਓ.ਵੀ. ਵਿਜਯਨ ਦੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਹੈ। [short pause] ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਜ਼ਿਹਨ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੁੰਜੰਨੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਭਰਮ ਹੈ?” ਗੁਰੂ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਕਾਰੋ ਨਾ, ਬੱਸ ਉਸਦੇ ਪਾਰ ਦੇਖਣਾ ਸਿੱਖੋ।” ਕੁੰਜੰਨੀ ਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਚੀਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਡਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਕੀਮਤ ਹੈ? [medium pause]

ਓ.ਵੀ. ਵਿਜਯਨ ਦਾ ਲੇਖਨ ਇੱਕ ਜਾਦੂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਸ਼ਬਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ। [sigh]

ਲੇਖਕ ਦੀ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਡੂੰਘਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਤੀਤ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੁੰਜੰਨੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਹੈ—ਇੱਕ ਸਵੀਕਾਰਨ ਦੀ ਚਮਕ।

ਕੀ ਕੁੰਜੰਨੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਰਹੇਗਾ? “Gurusagaram (The Infinity of Grace)” ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਫ਼ਰ ‘ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ ਜਿੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ। ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣੋ। [long pause] ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ ਜਿਸਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ?