ஆப்கா பண்டி

மன்னு பண்டாரியின் சொந்த வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த தனிமை மற்றும் குடும்ப உறவுகளின் விரிசல்கள், இலக்கியத்தின் மிகச்சிறந்த படைப்பாக உருவெடுத்தது. ஒரு குழந்தை தன் பெற்றோரின் பிரியும் பிம்பத்தில் எப்படித் தொலைந்து போகிறது என்பதைப் பதிவு செய்ய வேண்டிய அவசியத்தால்தான் அவர் “Aapka Banti” நாவலை எழுதினார்.

இந்தக் கதையின் மையப்புள்ளி ‘பண்டி’ எனும் சிறுவன். அவன் வசிக்கும் வீட்டின் காற்று இப்போது கனமாக இருக்கிறது. சுவர்களில் தொங்கும் புகைப்படங்கள் பழைய நினைவுகளைச் சிதைக்க, ஜன்னல் வழியே வரும் மங்கலான ஒளி, தாயின் முகத்தில் இருக்கும் சலிப்பைக் காட்டுகிறது. ஒரு காட்சியை என்னால் மறக்கவே முடியாது; பண்டி தன் தாயிடம் கேட்கிறான், “அம்மா, நான் எங்கே இருக்க வேண்டும்? உன்னுடனா அல்லது அப்பாவுடனா?” [short pause] தாயின் மௌனம் அந்த அறையைச் சுடுகிற ஒரு நெருப்பாக மாறுகிறது.

மன்னு பண்டாரியின் எழுத்துக்களில் ஒரு விசித்திரமான வலி உண்டு. “அன்பு தேடும் ஒரு குழந்தை, தன்னை நிராகரிக்கும் உலகத்தை எப்படி எதிர்கொள்கிறது?” என்ற கேள்விதான் இந்த நாவலின் ஆணிவேர். பண்டி தன் தந்தையின் வருகைக்காக ஏங்கும்போது, அதே வீட்டில் நுழையும் அந்நியனாக ஜோஷி என்ற மனிதனைப் பார்க்கிறான். பண்டிக்கு அது வெறும் குடும்ப மாற்றம் அல்ல; அது தனது இருப்புக்கான போர். [sigh]

பண்டாரியின் எழுத்து நடை அசாத்தியமானது. ஒரு குழந்தை தன் தாயின் அன்பைத் தவறவிடுவதை அவர் சொல்லும் விதம் மிக நுட்பமானது. “அவனுக்கும் அவளுக்கும் இடையில் இருந்த இடைவெளி, கடலை விட ஆழமானது” என்று அவர் எழுதுவது, அந்த உறவின் சிதைவை நம் இதயத்தில் பதிய வைக்கிறது.

இது வெறும் விவாகரத்து பற்றிய கதை அல்ல; இது ஒரு குழந்தையின் உலகம் எப்படிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைகிறது என்பதைப் பற்றிய மிக உருக்கமான ஆவணம். [medium pause]

முடிவில், பண்டி ஹாஸ்டலுக்கு அனுப்பப்படும்போது, அந்தப் பையனின் பார்வையில் மிஞ்சும் வெறுமையும், குழப்பமும் நம்மை உலுக்கும். ஒரு குழந்தை எதற்காக தண்டிக்கப்படுகிறது? பெற்றோர் செய்யும் தவறுகளுக்கு ஒரு குழந்தை தரும் விலை என்ன? இந்த வினாக்கள் விடை தெரியாமல் நம் மனதைக் குடையும். “Aapka Banti” புத்தகத்தைப் புரட்டும் ஒவ்வொரு வாசகனும், தங்களுக்குள் இருக்கும் அந்தச் சிறுவன் அழுகுரலை நிச்சயம் உணர்வார்கள். [long pause] இந்த நாவல் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு அழியாத வடுவை விட்டுச் செல்லும்.