ആപ്കാ ബണ്ടി

ഈ പുസ്തകം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, മാതാപിതാക്കളുടെ വിവാഹമോചനത്തെക്കുറിച്ചും കുട്ടികളുടെ ലോകത്തെക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ ഇതുവരെ കരുതിയിരുന്നതെല്ലാം പൂർണ്ണമായും മാറിമറിയും. സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ പോലും ചിലപ്പോൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാം.

മന്നു ഭണ്ഡാരിയുടെ ‘Aapka Banti’ ഒരു നോവൽ മാത്രമല്ല, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മുറിവേൽക്കുന്ന നിശബ്ദമായ നിലവിളിയാണ്. ബന്തി എന്ന കൊച്ചു ബാലന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ, തകരുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ചിത്രം ഇവിടെ തെളിയുന്നു.

[short pause]

അമ്മ ശകുവും അച്ഛൻ അജയും പിരിയുന്നു. ആ വലിയ വീടിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ പണ്ടത്തെപ്പോലെ ചിരിയില്ല, മറിച്ച് മരവിപ്പിക്കുന്ന നിശബ്ദത മാത്രം. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ മണമല്ല, മറിച്ച് അസ്വസ്ഥതയുടെ ഒരു ഗന്ധം അവിടെ നിറയുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം, അമ്മയുടെ പുതിയ പങ്കാളിയായ ജോഷി വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ബന്തിയുടെ ഉള്ളിലുണ്ടാകുന്ന സംഘർഷം അവിശ്വസനീയമാണ്.

ബന്തിയുടെ ആത്മഗതത്തിൽ മന്നു ഭണ്ഡാരി എഴുതുന്നത് ഇതാണ്: “എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഇടയിൽ ഒരു ചുവർ ഉയരുന്നുണ്ടോ? അതോ ആ ചുവർ ഞാനാണോ?”

ഒരു രംഗം ഓർമ്മ വരുന്നുണ്ട്. ജോഷിയോട് ബന്തി ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു, “നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോകുന്നില്ല?” ജോഷി ശാന്തനായി മറുപടി നൽകുന്നു, “ബന്തി, ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യർ സ്നേഹിക്കാൻ വേണ്ടി ഇടങ്ങൾ കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്.” അപ്പോഴും ബന്തിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രം: “എന്റെ ഇടം എവിടെയാണ്?” [medium pause]