ஸ்தலபுராண்

இந்திய இலக்கியத்தின் போக்கை மாற்றியமைத்த ஒரு படைப்பு ‘Sthalpuran’. வேர்களைத் தேடிச் செல்லும் ஒரு மனிதனின் பயணத்தை, வெறும் கதையாக மட்டுமன்றி, ஒரு கலாச்சாரத்தின் ஆத்மாவாக பால்சந்திர நேமடே இதில் செதுக்கியுள்ளார். நவீனத்துவத்திற்கும் கிராமத்து வாழ்விற்கும் இடையே ஊசலாடும் ஒரு மனிதனின் தவிப்பை, இவ்வளவு ஆழமாகச் சொன்ன வேறொரு நாவல் அரிது.

சந்து தன் பூர்வீக கிராமத்திற்குத் திரும்புகிறான். [short pause] சுட்டெரிக்கும் வெயில், காற்றில் வீசும் மண்ணின் மணம், மற்றும் காலத்தின் சுவடுகளைச் சுமந்து நிற்கும் அந்தப் பழைய வீட்டின் வாசலில் அவன் நிற்கிறான். வீட்டின் உள்ளே நுழையும்போது, சுவரில் படர்ந்திருக்கும் ஈரப்பதமும், பல தலைமுறைகளின் மௌனமும் அவனை வரவேற்கிறது. ஒரு காலத்தில் தனக்குச் சொந்தமான அந்த இடம், இன்று ஏனோ அந்நியமாகத் தெரிகிறது.

“இந்தக் கிராமம் மாறவில்லை, ஆனால் நான் ஏன் மாறினேன்?” என்று சந்து தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்கிறான். அவன் தேடுவது ஊரை அல்ல; தொலைந்து போன தன் அடையாளத்தை. ஒரு காட்சியை என்னால் என்றும் மறக்க முடியாது. கிராமத்து முதியவர் ஒருவருடன் சந்து பேசும் அந்த உரையாடல்: “நீ நகரத்தில் கற்றுக்கொண்டது இங்கே பயன்படாது தம்பி, இங்கே நாம் மண்ணோடு பேசப் பழக வேண்டும்,” என்கிறார் அவர். சந்து பதில் ஏதும் சொல்லாமல் அமைதியாகக் கடந்து செல்கிறான். [medium pause] அவனது மௌனத்தில் ஒரு ஏக்கம் இருக்கிறது; தான் வந்த வழி சரியானதுதானா என்ற அச்சம் இருக்கிறது.

பால்சந்திர நேமடேவின் எழுத்து, ஒரு சிற்பியின் உளியைப் போன்றது. ஒவ்வொரு வரியும் நிஜத்தின் நிழலைப் பிரதிபலிக்கிறது. “காலம் வெறும் கடிகார முள் அல்ல, அது நம் ஆன்மாவில் படியும் தழும்புகள்” என்று அவர் எழுதுவது, நாவலின் மையப்புள்ளியை அப்படியே பிடித்துவிடுகிறது. [sigh]

சமூகத்தின் போலித்தனத்தையும், நகரமயமாதல் ஏற்படுத்தும் அந்நியப்படுதலையும் மிகக் கூர்மையாக இந்நாவல் விமர்சிக்கிறது. மனிதன் தன் வேர்களைத் துண்டித்துக் கொள்ளும்போது, அவன் எப்படி ஒரு மரத்தடியில் நிழலின்றி நிற்கும் பயணியாகிறான் என்பதை ‘Sthalpuran’ உணர்த்துகிறது.

இந்தச் சந்து இறுதியில் தன் மண்ணோடு ஒன்றிணைவானா? அல்லது நிரந்தரமான அலைச்சலுக்கு அவன் உள்ளாவானா? அந்த விடை, உங்கள் வாழ்வின் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் நீங்களும் தேடிக் கொண்டிருக்கும் அதே விடைதான். [long pause] இந்த அற்புதமான பயணத்தைத் தொடங்கத் தயாராகுங்கள்.