ரண்டமூழம்

மகாபாரதத்தின் பிரம்மாண்டமான போர்க்களத்தில், வெற்றியின் சிகரத்தில் நின்று கொண்டு, தன் உள்ளுக்குள் எரியும் தோல்வியின் கனலை அணைக்க முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு மாவீரனைப் பற்றி எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறீர்களா? பலம் வாய்ந்த உடலுக்குள், புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தையின் மென்மையான இதயம் துடிப்பதுதான் “Randamoozham” நாவலின் வினோதமான முரண்.

எம்.டி. வாசுதேவன் நாயர், காவியத்தின் நாயகர்களைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, திரைக்குப் பின்னால் இருந்த பீமனை முதன்மைப்படுத்துகிறார். அந்த அரண்மனை அறையில் விளக்குகள் மங்கலாக எரிகின்றன; காற்றின் ஈரப்பதத்தில் சந்தன வாசனை கலந்திருக்கிறது. பீமன் அமர்ந்திருக்கிறான். அவன் கண்கள் சிவந்துள்ளன. [short pause]

அங்கே திரௌபதியின் அவமானத்தைக் கண்டு துடிக்கும் பீமன், ஒரு கட்டத்தில் மெல்லிய குரலில் முனகுகிறான்: “அர்ஜுனனின் வில்லிற்குத் தான் எத்தனை மரியாதை! ஆனால், இந்த கதாயுதத்தின் பாரம் என் தோள்களில் மட்டுமல்ல, என் ஆன்மாவிலும் எத்தனை சுமையாக இருக்கிறது?” இது வெறும் போர் பற்றிய கதையல்ல; ஒரு மனிதன் தன் குடும்பத்திற்காக, தன் காதலுக்காக, ஏன், தன் தனிமைக்காகப் போராடும் ஒரு நீண்ட பயணத்தின் கதை.

எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் எழுத்து நடையில் ஒரு அபூர்வமான துல்லியம் உண்டு. “அவன் தன் கைகளைத் தட்டிக்கொண்டபோது, காற்று கூட மௌனமாகப் பின்வாங்கியது” என்று அவர் பீமனின் வலிமையை வர்ணிக்கும்போது, வாசகர்களாகிய நாம் அந்த ஆற்றலை நம் உடலிலேயே உணர முடியும். [medium pause]

இந்த நாவல் சொல்லும் ஆழமான உண்மை இதுதான்: வரலாறு எப்போதுமே வெற்றியாளர்களின் பக்கம் மட்டும் நிற்பதில்லை; அது மௌனமாக்கப்பட்டவர்களின் வலிகளையும் சுமந்து நிற்கிறது. அதிகாரத்தின் பகட்டுக்கும், இரத்தமும் சதையுமான மனித நேயத்திற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளிதான் இந்த புத்தகம்.

வாழ்க்கையின் இறுதியில், எல்லாம் முடிந்த பிறகு எஞ்சியிருப்பது என்ன? பெரும் போருக்குப் பின்னும் பீமனின் மனதிற்குள் ஆறாத காயங்கள் இருக்கின்றனவா? [long pause]