രണ്ടാമൂഴം

മഹാഭാരതം എന്ന മഹാകാവ്യത്തിലെ ഏറ്റവും കരുത്തനായ പോരാളി, പക്ഷേ, ആ വലിയ വിജയഗാഥയിലെ നിഴലിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിപ്പോയവൻ. എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും അർജുനന്റെ നിഴലായി ജീവിക്കേണ്ടി വന്ന ഭീമൻ. ലോകം മുഴുവൻ പാണ്ഡവരുടെ വിജയത്തെ വാഴ്ത്തുമ്പോൾ, ആ വിജയത്തിന്റെ ഭാരം തോളിലേറ്റിയ ഭീമന്റെ മനസ്സിലെ ഇരുട്ടിനെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

എം.ടി. വാസുദേവൻ നായരുടെ “Randamoozham” എന്നത് വെറുമൊരു പുരാണ പുനരാഖ്യാനമല്ല; അതൊരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മസംഘർഷങ്ങളുടെ നേർച്ചിത്രമാണ്. ദ്രൗപദിയുടെ വസ്ത്രാക്ഷേപം നടക്കുന്ന ആ രംഗം ഒന്ന് ഓർത്തുനോക്കൂ. സഭയിൽ നഗ്നമായ അക്രമം അരങ്ങേറുമ്പോൾ, നീതിക്ക് വേണ്ടി അലറാൻ കഴിയാത്ത, നിയന്ത്രണങ്ങൾ കെട്ടിയിട്ട ഭീമന്റെ രോഷം എത്ര ഭയാനകമാണ്. [short pause] ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് എഴുത്തുകാരൻ ഇങ്ങനെ കുറിക്കുന്നു: “തന്റെ കൈകളിലെ ഞരമ്പുകൾ വില്ലിന്റെ ഞാണൊലിപോലെ പിടഞ്ഞു, പക്ഷേ മൗനം മാത്രം അവിടെ അലയടിച്ചു.” ആ മൗനം കേവലം ഭീരുത്വമല്ല, മറിച്ച് വിധിയാൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കപ്പെട്ട ഒരുവന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയാണ്.

ഭീമന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ കഥ പുനർജനിക്കുമ്പോൾ, അർജുനനോടുള്ള അമ്മയുടെ വാത്സല്യവും, യുദ്ധക്കളത്തിലെ രക്തച്ചൊരിച്ചിലിന്റെ ക്രൂരതയും, അധികാരത്തിന് വേണ്ടി കുരുതി കൊടുക്കപ്പെട്ട സ്നേഹവും വായനക്കാരെ വേട്ടയാടും. ഇതിഹാസങ്ങളിലെ വീരനായകനല്ല, മറിച്ച് വിശപ്പും ദാഹവും പ്രണയവും നഷ്ടബോധവുമുള്ള ഒരസാധാരണ മനുഷ്യനായി ഭീമൻ ഇവിടെ മാറുന്നു. [medium pause] അധികാരത്തിന്റെ കളിത്തട്ടിൽ മനുഷ്യൻ എത്രത്തോളം ചെറുതാണെന്ന് ഈ കൃതി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഭാഷയുടെ ലാളിത്യവും അതേസമയം ഭാവനയുടെ ഗാംഭീര്യവും എം.ടിയുടെ എഴുത്തിനെ അനന്യമാക്കുന്നു. ഓരോ വരിയിലും ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ തേങ്ങൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. [sigh]

യുദ്ധം കഴിഞ്ഞു, വിജയത്തിന്റെ പീഠത്തിൽ പാണ്ഡവർ ഇരുന്നു. പക്ഷേ, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെയെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ആ വിജയം ഭീമനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എന്തായിരുന്നു? ഒരു വലിയ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധിപനാകുമ്പോഴും ഭീമന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും ആ ‘രണ്ടാമൂഴ’ത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ചരിത്രത്തിന്റെ വിസ്മൃതിയിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ട ആ ഭീമന്റെ ഉള്ളിലെ തീ ഇന്നും അണഞ്ഞിട്ടില്ല. ആ തീ എന്താണെന്ന് അറിയാൻ, നിങ്ങളും ഈ യാത്രയുടെ ഭാഗമാകണം. “Randamoozham” വായനക്കാരെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ആ ജീവിതം വായിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളറിയാതെ തന്നെ ആ വലിയ യുദ്ധക്കളത്തിന്റെ മണ്ണിൽ നിങ്ങൾ വീണുപോകും.