முமல்

மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் மீதான அதீத அன்பே, அவர்களை நிரந்தரமாக இழக்கச் செய்யும் ஒரு கசப்பான ஆயுதமாக மாறும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? ராஜஸ்தானின் மணற்பரப்பில் புதையுண்டு கிடக்கும் மர்மமான ‘காக்’ அரண்மனை, அதன் இளவரசி ‘முமல்’ – இவர்களின் காதலைப் பற்றிய ‘Mumal’ எனும் காவியத்தை ஜவேர்சந்த் மேகானி விவரிக்கும் விதம், இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொட்டுச் செல்லும்.

ஜவேர்சந்த் மேகானியின் எழுத்தில், ‘Mumal’ என்பது வெறும் கதை அல்ல; அது ஒரு அனுபவம். காக் அரண்மனையின் உட்புறம், கற்பனையை விஞ்சும் மாயாஜாலச் சூழல். காற்றோடு கலந்து வீசும் மணல் வாசனைக்கும், அந்த அரண்மனை சுவர்களில் பிரதிபலிக்கும் மெல்லிய விளக்கொளியின் அசைவிற்கும் இடையே, மகேந்திரனின் குதிரை குளம்பொலி பாலைவன அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு வருகிறது. [short pause]

“நீ ஏன் இவ்வளவு தூரம் ஆபத்தான பாலைவனத்தைக் கடந்து வந்தாய்?” என்று முமல் வினவ, மகேந்திரன், “உன் புகழைத் தேடி வரவில்லை, என் விதியைத் தேடி வந்தேன்” என்று பதிலளிக்கும் அந்த உரையாடல், ஒரு அழியாத தருணம். அவர்களின் அன்பிற்கு இடையே விழுந்த சிறிய சந்தேகத்தின் பிளவு, ஒரு சாம்ராஜ்யத்தையே துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறது. முமலின் மௌனம், மகேந்திரனின் குற்ற உணர்ச்சி – இந்த இரண்டிற்குமான இடைவெளியில் தான் மனித வாழ்வின் உண்மையான வலி ஒளிந்துள்ளது. [sigh]

ஜவேர்சந்த் மேகானியின் நடை, ஒரு கவிஞனின் தூரிகையைப் போன்றது. “பாலைவனத்தின் தகிக்கும் வெப்பத்திலும், முமலின் கண்களில் மட்டும் குளிர்ந்த நீரூற்று கசிந்தது” என்ற வரிகள், சொல்ல வந்ததை எவ்வளவு அழகாகச் செதுக்குகின்றன! ‘Mumal’ சொல்லும் மறைமுகமான பாடம் இதுதான்: காதலில் நம்பிக்கையை விடவும், அந்த நம்பிக்கையைச் சிதைக்கும் சந்தேகத்தை எதிர்கொள்ளும் மனதிடமே ஒரு உறவின் ஆயுளைத் தீர்மானிக்கிறது.

மனித உணர்ச்சிகளின் உச்சத்தையும், அகந்தையின் வீழ்ச்சியையும் இவ்வளவு நுணுக்கமாகக் கூறும் வேறொரு கதையைக் காண்பது கடினம். முமலின் கண்ணீரும், மகேந்திரனின் தேடலும் முடிவில் எதைச் சந்திக்கின்றன? அவர்களின் பிரிவின் வலி, இறுதியில் மீண்டு வந்ததா அல்லது பாலைவன மணலில் மறைந்து போனதா? ஜவேர்சந்த் மேகானியின் இந்த அழியாத காவியத்தைப் முழுமையாகப் படித்து, அந்தக் காதலின் ஆழத்தில் நீங்களே மூழ்கிப் பாருங்கள். அந்த மர்மம் உங்கள் இதயத்திற்குச் சொல்லும் செய்தி என்னவாக இருக்கும்?