மிர்சா சாகிபான்

காதல் என்பது வெறும் உணர்ச்சியல்ல, அது சமூகத்தின் அகங்காரத்தை உடைக்கும் ஒரு பேராயுதம் என்பதை உலகிற்கு உரக்கச் சொன்ன காவியம் “Mirzaa Sahibaan”. ஹபீஸ் பார்குதாரின் இந்த படைப்பு, வெறும் காதல் கதையல்ல; மரணத்தை விட மானம் பெரிதெனக் கருதும் சமூக அமைப்பின் முகத்திரையைக் கிழிக்கும் ஒரு தீராத காயம்.

பாலைவனக் காற்றின் உஷ்ணம் அந்த இரவில் வீசுகிறது. மரத்தடியில் மிர்சா ஓய்வெடுக்கிறான். அவனது வில் அருகில் சாய்ந்திருக்கிறது. நிலவொளி அவனது முகத்தில் படர, சாஹிபான் குழப்பத்தில் உறைந்து நிற்கிறாள். அவளது இதயம் தன் சகோதரர்களின் ரத்தவெறிக்கும், காதலனின் உயிர்க்கும் இடையில் ஊசலாடுகிறது. [short pause]

“ஏன் உன் அம்புகளை உடைத்தாய்?” என்று மிர்சா கேட்கிறான். சாஹிபான் அழுகுரலில், “என் சகோதரர்கள் சாவதை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை, என் காதலா!” என்று பதறுகிறாள். அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு பெரும் சோகம் இழையோடுகிறது. மிர்சாவின் மனதில் அச்சமில்லை, துரோகத்தின் சுளீர் என்ற வலிதான் இருக்கிறது.

ஹபீஸ் பார்குதார் எழுத்துக்களில் ஒரு விசித்திரமான மாயம் உண்டு. அவர் காதலைப் பாடும்போது, மரணத்தின் வாசனையும் கூடவே வருகிறது. “உடைந்த அம்புகளும், சிதறிய இதயங்களும் ஒருபோதும் மீண்டும் இணைவதில்லை” – இந்த வரிகள் எத்தனை ஆழமானவை. சமூகத்தின் கட்டளைகளுக்கு அடங்காத இரு உயிர்கள், எப்படி ஒரு குடும்பப் பகையினால் பலிகடா ஆக்கப்பட்டன என்பதை அவர் மிக நேர்த்தியாகப் பதிவு செய்துள்ளார். இதில் வெளிப்படும் மறைமுகமான உண்மை என்னவென்றால், காதல் என்பது தனிநபரின் உரிமையல்ல, அது சமூகம் கட்டுப்படுத்த முயலும் ஒரு சக்தி.

[sigh] மிர்சாவின் வில் முறிக்கப்பட்ட அந்த நொடி, வெறும் மரக்கட்டை முறிந்த சத்தமல்ல; அது தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் ஆணாதிக்கப் பிடிவாதத்தின் முறிவு. சாஹிபானின் தவிப்பில், ஒரு பெண் தன் காதலுக்கும் இரத்த சொந்தங்களுக்கும் இடையில் சிக்கிச் சாகும் துயரம் இருக்கிறது.

இந்தக் காவியம் சொல்லும் முடிவை விட, அது எழுப்பும் கேள்விகள் மிக வலிமையானவை. மரணம் நிச்சயிக்கப்பட்ட ஒரு காதலின் வலி என்ன? அந்த வலி எஞ்சியிருக்கும் வாசகனின் மனதை என்ன செய்யும்? “Mirzaa Sahibaan” உங்கள் இதயத்தின் ஆழத்தில் ஒரு வடுக்கை நிரந்தரமாகப் பதித்துவிடும். அடுத்தது என்ன நடக்கப் போகிறது என்பதை அறியும் தவிப்பு, அந்த இறுதிப் பக்கங்கள் வரை உங்களை விடாது.