பவித்ர பாபி

ஒரு மனிதனின் ஆன்மாவில் நன்மையும் தீமையும் பின்னிப் பிணைந்து கிடக்கும் அந்த மெல்லிய கோட்டைத் தொட்டுப் பார்க்கும் ஒரு தவிப்புதான் ‘Pavitra Paapi’. ஒரு நல்ல காரியத்திற்காகச் செய்யப்படும் பொய், மெல்ல மெல்ல ஒரு மனிதனை எப்படிச் சிதைக்கிறது என்பதை இந்த நாவல் நம் மனதின் ஆழத்தில் பதிய வைக்கிறது.

பஞ்சாபின் ஒரு சிறிய கிராமத்தின் மங்கிய வெளிச்சத்தில், கிருபால் சிங் ஒரு முடிவை எடுக்கிறான். தன் அன்புக்கும் கடமைக்கும் இடையில் சிக்கி, அவன் சொல்லும் ஒரு சிறு பொய், ஒரு பெரிய சுமையாக மாறுகிறது. அறையின் மூலைகளில் படிந்திருக்கும் இருட்டில், அவனது மனசாட்சி மெல்லக் கூச்சலிடுகிறது. நாணக் சிங் எழுதிய அந்த வரிகளைப் பாருங்கள்: “பாவத்தின் கறையை மறைக்கப் பாயப்படும் ஒவ்வொரு சொல்லும், ஒரு மனிதனை உண்மையான புனிதத்திற்கு இன்னும் நெருக்கமாகக் கொண்டு செல்கிறது.”

எனக்கு என்றும் மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. கிருபால் சிங் தன் தவறை ஒப்புக்கொள்ளத் துடிக்கும் அந்தத் தருணம். அவனது குரல் நடுங்குகிறது. முன்னே இருப்பவர்கள் அவனை ஒரு பாவப் பிறவியாகப் பார்க்கிறார்கள். அந்த மௌனத்தில், ஒருவன் தன் குற்றத்தை உணரும்போது வெளிப்படும் வலி இருக்கிறது. [sigh] கிருபால் சிங் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொள்கிறான், “நான் உலகிற்காக வாழ்ந்தேன், ஆனால் என்னை நானே இழந்துவிட்டேன். இனி எஞ்சியிருப்பது என் ஆன்மாவின் விடுதலைக்காகப் போராடும் இந்தப் பயணம் மட்டுமே.”

நாணக் சிங்கின் எழுத்து நடை அற்புதம். மனிதர்களின் முகமூடிகளைத் தற்செயலாகக் கிழிக்கும் அந்தத் திறன், சமூகத்தின் போலித்தனத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. [uhm] இந்த நாவலின் உண்மையான சாராம்சம் இதுதான்: ஒருவன் புனிதனா அல்லது பாவியா என்பது அவன் செய்யும் செயலில் இல்லை, மாறாகத் தன் பிழையை உணர்ந்து, அதைத் திருத்த அவன் மேற்கொள்ளும் கடினமான பாதையில்தான் இருக்கிறது.

சமூகம் வகுத்த நீதியையும், தனிமனிதனின் உள்ளுணர்வையும் முட்டி மோத வைக்கும் இந்தக் கதை, வாழ்வின் மிகப்பெரிய உண்மைகளில் ஒன்றைப் பேசுகிறது. கிருபால் சிங்கின் இந்தத் பயணம் உங்கள் மனதை உலுக்கி, மன்னிப்பு மற்றும் மீட்பின் உண்மையான அர்த்தத்தைத் தேட வைக்கும். இந்த நாவலைப் படித்து முடிக்கும்போது, நீங்களும் ஒரு ‘Pavitra Paapi’யாக மாறத் துடிப்பீர்கள். அந்தப் பாதையின் முடிவில் என்ன இருக்கிறது? வாருங்கள், நாணக் சிங்கின் இந்த உலகத்திற்குள் நுழைவோம்.