நட்சம்ராட்

ஒருநாள் நீங்கள் உழைத்துச் சேர்த்த சொத்துகள் அனைத்தையும் உங்கள் பிள்ளைகளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, அமைதியான ஓய்வை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறீர்கள்; ஆனால், அந்த அமைதிக்கு பதிலாக உங்கள் சொந்தக் கதவுகளே உங்கள் முகத்திற்கு நேராக அறையப்பட்டால் என்னவாகும்? கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

வி.வி. ஷிர்வாட்கர், குசுமாக்ராஜ் என்று அறியப்படும் அந்த மகா கலைஞன் படைத்த “Natsamrat”, ஒரு புகழ்பெற்ற ஷேக்ஸ்பியர் நாடக நடிகன் கண்பத்ராவ் பெல்வால்கரின் வீழ்ச்சியைப் பேசும் காவியம்.

நான் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத அந்த காட்சி இது: ஒரு காலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான ரசிகர்களின் கைதட்டல்களால் அதிர்ந்த அந்த கம்பீரமான குரல், இப்போது தன் சொந்த வீட்டின் ஒரு மூலையில், இழிவான வார்த்தைகளுக்குப் பயந்து நடுங்குகிறது. கண்பத்ராவ் தன் மகன் நானாவிடம், “நான் உனக்குச் சுமையா?” என்று கேட்கிறார். அந்த அறையில் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சம் சுவர்களில் நிழல்களைத் துள்ளி ஆட வைக்கிறது. [short pause] கண்பத்ராவ் கண்களில் அலைபாயும் அந்த ஒரு துளி கண்ணீர், ஒரு நடிகனின் மொத்த வாழ்வின் தோல்வியையும் சுமந்து நிற்கிறது.

அவர் தன் மனதிற்குள் புதைத்து வைத்திருக்கும் உண்மையை இவ்வாறாக உணர்கிறார்: “மேடையில் நான் அணிந்த முகமூடிகள் உண்மையானவை; ஆனால், நிஜ வாழ்க்கையில் என் சொந்த ரத்தமே அணிந்திருக்கும் முகமூடிகள் என்னைக் கொல்லும் ஆயுதங்கள்.”

இந்த “Natsamrat” வெறும் நாடகமல்ல; முதுமையின் தனிமை, நன்றிகெட்ட சமூகத்தின் முகம் மற்றும் புகழின் தற்காலிகத் தன்மை குறித்த ஆழமான தத்துவம். [sigh] குசுமாக்ராஜின் எழுத்து நடையில் ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் உறுதி இருக்கிறது. அவர் எழுதுகிறார், “காலம் ஒரு சிறந்த கலைஞன்; அது சிரிப்பை விட கண்ணீருக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறது.”

வாழ்க்கையின் உச்சத்திலிருந்து வீதிக்குத் தள்ளப்படும் ஒரு மனிதனின் மனப்போர், உங்களை உலுக்கி எடுக்கும். அன்பு என்பது ஒரு வரமா அல்லது அதுவே ஒரு மனிதனைச் சிதைக்கும் சாபமா? [medium pause] ஒரு நடிகன் மேடையில் உயிர் விடுவதற்கும், நிஜ வாழ்க்கையில் சிதைந்து போவதற்கும் இடையே உள்ள அந்த மெல்லிய கோட்டை நீங்கள் உணர வேண்டுமானால், இந்த புத்தகத்தை முழுமையாக வாசியுங்கள். இறுதிவரை இந்த மர்மமான பயணம் உங்களை விடாது.