துளசிகாயரோ

ஒருவேளை உங்கள் குடும்பத்தின் கௌரவம், உங்களின் அன்றாட உணவுக்காக அடகு வைக்கப்பட வேண்டிய சூழல் உருவானால், நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? உங்கள் அடையாளமும் பாரம்பரியமும் வறுமையின் பிடியில் சிக்கி, மங்கிப் போகும்போது, அந்தச் சுவரை உடைத்துக்கொண்டு வெளியேறுவதா அல்லது அதே சுவருக்குள் மூச்சுத்திணறி மடிவதா?

ஜவேர்சந்த் மேகானி எழுதிய ‘Tulsikayaro’ நாவல், குஜராத்தின் ஒரு சிற்றூரில் வாழும் ஜோஷி குடும்பத்தின் வீழ்ச்சியையும், எழுச்சியையும் பேசும் ஒரு காவியம். [short pause]

அறையின் மூலைகளில் வறுமை தேங்கியிருக்கிறது. பழைய மரச்சாமான்களின் வாசனையும், ஈரம் கசிந்த சுவர்களின் வாசனையும் அந்த வீட்டைச் சூழ்ந்திருக்கிறது. ஜமீன்தாரி முறையின் இறுக்கமான பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் துவாரகாதாஸும், அவரது மனைவி கங்காபாயும் தங்கள் மகள் ராதாவின் வாழ்க்கையை, குடும்பத்தின் கடனை அடைப்பதற்காகப் பலி கொடுக்கிறார்கள்.

அந்தச் சூழலில், ஒரு உரையாடலை என்னால் மறக்க முடியவில்லை. தன் தந்தை துவாரகாதாஸிடம் மகன் மாதவ் கேட்கிறான்: “அப்பா, இந்த ஊரின் சாபக்கீடுகளுக்காக நாம் ஏன் உயிரைக் கொடுக்க வேண்டும்? கௌரவம் என்பது பசியில் வாடுவதிலா இருக்கிறது?” [sigh]

மாதவின் இந்த அகக்குரல், பழைய சமூகம் கட்டமைத்திருக்கும் விதியின் மீது அவன் தொடுக்கும் போர். மாதவ் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, நகரத்தின் கொடூரமான உழைப்புச் சூழலில் தன்னை உருக்கிக்கொள்கிறான். ஆனால், அந்த நெருப்புதான் அவனை ஒரு புதிய மனிதனாக மாற்றுகிறது. ஜவேர்சந்த் மேகானியின் எழுத்து நடை, ஒரு சிற்பியின் உளியைப் போல கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளைச் செதுக்குகிறது. அவர் எழுதுகிறார்: “பழைய மரங்கள் வேர் அறுந்து விழும்போதுதான், புதிய தளிர்களுக்கு சூரிய ஒளி கிடைக்கிறது.”

இந்த ‘Tulsikayaro’ வெறும் கதை அல்ல; அது தனிமனித சுதந்திரத்திற்கும், சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் இடையே நடக்கும் நித்தியப் போராட்டம். வறுமையால் ஒரு குடும்பம் எப்படித் துண்டு துண்டாக உடைகிறது, பிறகு எப்படி மீண்டும் ஒன்றிணைகிறது என்பதை இந்த நூல் உணர்த்துகிறது.