ஓம் நமஹ

ஒரு நாள் காலை நீங்கள் விழிக்கும்போது, உங்கள் கையில் இருந்த கணக்கு புத்தகங்களும், எண்களின் உலகமும் அர்த்தமற்றதாகத் தெரிந்தால் என்ன செய்வீர்கள்? உங்கள் வாழ்க்கையின் அடையாளம் வெறும் காகிதங்களாகவும், இலக்குகளாகவும் மட்டுமே இருந்தால், அந்தச் சங்கிலியை உடைத்துக்கொண்டு ஒரு புதிய தேடலைத் தொடங்க துணிவீர்களா?

அஸ்வினி பட் எழுதிய “Om Namah” நாவல், ருத்ரா என்ற சாதாரண கணக்காளரின் பயணத்தைப் பற்றி பேசுகிறது. அவனது வாழ்க்கை ஒரு சலிப்பான வட்டத்திற்குள் சுழல்கிறது. ஆனால், ஆன்மாவின் அழைப்பு அவனை இமயத்தின் மடி நோக்கி இழுக்கிறது.

ஒரு பழைய சிதைந்த கோவிலின் இருண்ட அறையில், அக்னிதூதனைச் சந்திக்கும் அந்தத் தருணம் மிகவும் அழுத்தமானது. ஊதுபத்தியின் மணம் காற்றைச் சுமையாக்கியிருக்க, மெல்லிய தீப ஒளி சுவர்களில் ஆடும் நிழல்களைப் பேயாக மாற்றுகிறது. ருத்ராவின் இதயம் படபடக்கிறது. அவனது கடந்த காலத்தின் பயம், ஏதோ ஒரு வடிவில் அவனுக்கு முன்னால் நிற்கிறது. [short pause]

அங்கே ருத்ரா கேட்கும் கேள்வி இதுதான்: “நான் தேடும் இந்த உண்மை, எங்கோ வெளியிலா இருக்கிறது அல்லது என்னுள்ளே புதைந்துள்ளதா?” அதற்கு அந்த ஞானி பதில் அளிக்கும் விதம் தனித்துவமானது: “நீ இலக்கை நோக்கி ஓடுவதை நிறுத்து, உன் அகந்தையைத் துறந்துவிடு, அங்கேதான் எல்லாம் ஒளிந்திருக்கிறது.”

அஸ்வினி பட் எழுத்தில் ஒரு விந்தையான வசீகரம் இருக்கிறது. அவர் மனித மனதின் ஆழமான அடுக்குகளை மிக லாவகமாகப் பிரித்துக் காட்டுகிறார். நதியின் அமைதியையும், காடுகளின் மாயத்தோற்றங்களையும் அவர் விவரிக்கும் விதம், வாசகனை அந்த இடத்திற்கே அழைத்துச் சென்றுவிடும். “ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் ஒரு நட்சத்திரம், தன் ஒளியைக் கண்டறியும் வரை இருட்டில் தவிக்கிறது” என்று அவர் எழுதியிருக்கும் வரிகள், இந்த நாவலின் ஆன்மாவைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

இது வெறும் பயணக் கதை அல்ல. ஈகோ அல்லது அகங்காரம் இல்லாத ஒரு மனிதன் பிரபஞ்சத்தோடு எவ்வாறு ஒன்ற முடியும் என்பதற்கான விடைதான் “Om Namah”. இறுதியில், அந்தச் புனித மலையின் உச்சாணிக் கிளையில் ருத்ரா நின்றுகொண்டிருக்கும்போது, அவனுக்குள் ஒரு பேரமைதி பிறக்கிறது. [sigh] அவன் தேடிச் சென்ற தெய்வீகம், உண்மையில் அவன் புறப்பட்ட இடத்திலேயே இருந்தது என்பது அவனுக்குப் புலனாகிறது.