ओम नमः

‘Om Namah’ हे केवळ एक पुस्तक नसून, ते मानवी अहंकाराच्या विनाशाचे आणि आत्मशोधाचे एक जिवंत दस्तावेज आहे; हे वाचणे म्हणजे स्वतःच्याच अंतर्मनाच्या खोल दरीत उतरण्यासारखे आहे. अश्विनी भट यांनी या कादंबरीत सामान्य माणसाच्या जगण्याला एका आध्यात्मिक उंचीवर नेऊन ठेवले आहे, जे मराठी साहित्यात क्वचितच पाहायला मिळते.

रुद्र, जो एकेकाळी आकड्यांच्या खेळात अडकलेला एक सामान्य हिशोबनीस होता, तो अचानक आपले सर्वस्व सोडून एका अनामिक ओढीने निघाला आहे. तो आता एका पडक्या मंदिराच्या समोर उभा आहे. तिथे हवेत जळणाऱ्या कापूर आणि ओलसर दगडी भिंतींचा एक जड, गूढ वास दरवळतोय. संध्याकाळचा फिकट, पिवळसर प्रकाश त्याच्या चेहऱ्यावर पडलाय आणि तो अस्वस्थ आहे. [short pause] तिथेच त्यांची गाठ एका वृद्ध तपस्व्याशी पडते.

अश्विनी भट यांची लेखणी तिथे संवाद साधते: “तू कशाच्या शोधात आला आहेस?” तपस्वी विचारतात. रुद्र शांतपणे उत्तर देतो, “मी माझ्या अस्तित्वाच्या उत्तराच्या शोधात आहे.” त्यावर तो वृद्ध हसून म्हणतो, “ज्या दिवशी तुला समजेल की शोधायला बाहेर कोणीच नाही, त्याच दिवशी तुला ‘ओम’ सापडेल.” हा संवाद वाचताना अंगावर काटा येतो. रुद्रच्या मनात सतत भीती आणि आकांक्षेचे द्वंद्व सुरू असते. त्याला वाटते की त्याला काहीतरी ‘प्राप्त’ करायचे आहे, पण लेखकाचे सांगणे हेच आहे की, खरा प्रवास हा काही मिळवण्याचा नसून, स्वतःला पूर्णपणे रिकामे करण्याचा आहे.

अश्विनी भट यांची भाषाशैली अत्यंत प्रवाही आणि चित्रदर्शी आहे. त्यांच्या लेखणीतील एक वाक्य पहा: “सह्याद्रीच्या कड्यांवरून वाहणारा वारा जणू जुन्या काळच्या आठवणींची पाने चाळत होता.” ही कादंबरी वाचकाला एक प्रश्न विचारते – आपण ज्याला ‘यश’ म्हणतो, ते खरंच सत्य आहे का? की आपण केवळ आपल्या अहंकाराला पोसत आहोत? रुद्रचा हा प्रवास एका अशा बिंदूकडे नेतो, जिथे त्याला स्वतःच्या आतल्या दैवी प्रकाशाची जाणीव होते.

हा प्रवास संपतो की एका नवीन अध्यायाची सुरुवात होते? रुद्रच्या या अंतिम ध्येयापर्यंत पोहोचण्यापूर्वी त्याला अजून कोणती चकवा देणारी जंगले पार करायची आहेत? याचा उलगडा करण्यासाठी ‘Om Namah’ वाचणे गरजेचे आहे. [sigh] हा अनुभव तुमचा दृष्टिकोन कायमचा बदलून टाकेल.