ஒரு கேலிப் பறவையைக் கொல்ல

மனிதநேயத்தின் மீதான நம்பிக்கையும், அதன் மீது படர்ந்திருக்கும் இருண்ட இனவெறியும் மோதிக்கொள்ளும் ஒரு மெல்லிய புள்ளியில் இந்த கதை துவங்குகிறது. ஒரு அப்பாவி உயிரைக் கொல்ல நினைப்பது எவ்வளவு பெரிய பாவம் என்பதை, ஹார்பர் லீயின் “To Kill a Mockingbird” மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.

1930களின் அலபாமா. மேகோம்ப் நகரின் புழுதி படிந்த வீதிகள். அங்கே இளம் ஸ்கவுட் மற்றும் அவளது அண்ணன் ஜெம் ஆகியோரின் உலகம், அவர்கள் வளர்க்கப்படும் விதம் ஒரு அழகான சித்திரம். அவர்களின் தந்தை அட்டிகஸ் பிஞ்ச், ஒரு வழக்கறிஞர். அவர் தன் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கும் பாடம் ஒன்றே ஒன்றுதான்: “மற்றொருவரின் தோல் உரிந்து உள்ளே புகுந்து நடக்கும் வரை, யாரையும் உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாது.”

நீதிமன்றத்தின் உள்ளே, காற்றில் மரத்தூள் வாசனையும், பதற்றமான வியர்வையின் வாடையும் வீசுகிறது. வெள்ளை நிற ஜன்னல் திரைகள் மெல்ல அசைந்து சூரிய ஒளியை உள்ளே விடுகின்றன. அந்த அறையில், ஒரு கருப்பின மனிதன் டாம் ராபின்சன் மீது சுமத்தப்பட்ட பொய்க்குற்றங்களுக்காக விசாரணை நடக்கிறது. அட்டிகஸ் பிஞ்ச் எரியும் கண்களுடன் வாதாடுகிறார். அவர் கூறுகிறார்: “துணிச்சல் என்பது ஒரு போராட்டத்தில் தோற்றுவிடுவோம் என்று தெரிந்தும், அதற்காக களத்தில் இறங்கிப் போராடுவதுதான்.” அந்த உரையாடல் இன்றும் என் மனதை உலுக்குகிறது.

குழந்தைகளின் உலகம் மெல்லச் சிதைகிறது. மாயாஜால மனிதராக அவர்கள் நினைத்த ‘பூ’ ராட்லி, உண்மையில் ஒரு ஆதரவற்ற ஆன்மா என்பதை அவர்கள் உணரும் தருணம், காவியத்தின் உச்சம். ஒரு மாக்கிங்பேர்ட் பறவை பாட்டுப் பாடுவதைத் தவிர வேறெதுவும் செய்வதில்லை, அதுபோலவே, தீமை செய்யாதவர்களை அழிப்பது பெரும் பாவம் என்று ஹார்பர் லீ எழுதுகிறார்.

“To Kill a Mockingbird” வெறும் கதையல்ல; இது மனிதத்தன்மையின் சாட்சி. இனம், வர்க்கம், மற்றும் சமூகத்தின் நயவஞ்சகம் இவற்றுக்கு இடையே, ஒரு சிறுமி எப்படி உண்மையை உணர்கிறாள் என்பதைப் படிக்கும்போது, நமக்குள் இருக்கும் மனிதம் மீண்டும் விழித்துக்கொள்கிறது. நீதியின் குரல் நசுக்கப்படும்போது, மௌனமாக நின்று நீதி வழங்கும் மனிதர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள் என்ற நம்பிக்கையை இந்த புத்தகம் விதைக்கிறது.

[sigh]