ഒരു കോഴിപ്പൂവനെ കൊല്ലാൻ

കോടതിമുറിയുടെ ഉള്ളിൽ അമിതമായ ചൂടും വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധവും തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ജനലിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചം വായുവിലെ പൊടിപടലങ്ങളെ സ്വർണ്ണനൂലുകളെന്നപോലെ അലങ്കരിക്കുന്നു. ജഡ്ജിയുടെ മരബെഞ്ചിൽ തട്ടുന്ന ശബ്ദം നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിക്കുന്നു. അവിടെ, പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന ടോം റോബിൻസൺ എന്ന നിസ്സഹായനായ മനുഷ്യനെ നോക്കി അറ്റിക്കസ് ഫിഞ്ച് എന്ന അഭിഭാഷകൻ ഗൗരവത്തോടെ നിൽക്കുന്നു. ഇതാണ് ഹാർപ്പർ ലീയുടെ വിഖ്യാതമായ ‘To Kill a Mockingbird’.

മേക്കോംബ് എന്ന ചെറിയ പട്ടണത്തിലെ വേനൽക്കാലങ്ങളിൽ സ്കൗട്ട് എന്ന കൊച്ചുപെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണിലൂടെയാണ് നാം ഈ ലോകത്തെ കാണുന്നത്. പുറംലോകവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത ‘ബൂ’ റാഡ്‌ലിയെക്കുറിച്ചുള്ള കുട്ടികളുടെ ഭയവും കൗതുകവും ഒരു വശത്ത്. മറുവശത്ത്, വംശീയതയുടെയും അസമത്വത്തിന്റെയും കരിനിഴൽ വീണ കോടതിമുറി. അറ്റിക്കസ് ഫിഞ്ച് തന്റെ മക്കളോട് പറയുന്ന ആ വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ തറയ്ക്കുന്നതാണ്: “മറ്റൊരാളുടെ തൊലിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറിനിന്ന് കാര്യങ്ങളെ നോക്കിക്കാണുന്നത് വരെ നിനക്ക് ആരെയും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.”

ഇതിലെ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പർശിയായ ഒരനുഭവമുണ്ട്. അറ്റിക്കസ് പറയുന്നു: “ധീരത എന്നത് പരാജയം ഉറപ്പാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും പോരാടാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കലാണ്.” ടോം റോബിൻസണിന്റെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാനുള്ള ആ ശ്രമം നീതിയുടെ പരാജയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഉദാത്തമായ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. ഹാർപ്പർ ലീയുടെ എഴുത്ത് അസാധാരണമാണ്; ലളിതമായ വാക്കുകളിൽ അവർ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയ സത്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കുന്നു.

ഈ കൃതി വെറുമൊരു കഥയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിനെയും വെളിച്ചത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഒരു വലിയ തിരിച്ചറിവാണ്. നിരപരാധിയായ ഒരു പക്ഷിയെ കൊല്ലുന്നത് പാപമാണ് എന്ന തത്വം, ടോം റോബിൻസണിന്റെയും ബൂ റാഡ്‌ലിയുടെയും ജീവിതത്തിലൂടെ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. സ്കൗട്ടിന്റെ ബാല്യത്തിൽ നിന്ന് കൗമാരത്തിലേക്കുള്ള ആ വളർച്ച, അന്യായമായ ലോകത്ത് എങ്ങനെ സത്യസന്ധമായി ജീവിക്കാമെന്ന വലിയ പാഠം നൽകുന്നു.

ഒരു കുറ്റവാളിയുടെയും നീതിമാന്റെയും ജീവിതം എങ്ങനെയാണ് ഇഴചേർന്നു കിടക്കുന്നത്? ആരും കാണാത്ത നിമിഷങ്ങളിൽ മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന നന്മകൾക്ക് എന്ത് വിലയുണ്ട്? ‘To Kill a Mockingbird’ എന്ന ഈ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ നാം സ്വയം ചോദിച്ചുപോകുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണിവ. ഈ കഥയുടെ അവസാന പേജ് മറിയുമ്പോൾ, നന്മയിലേക്കുള്ള ഒരു പുതിയ വഴി നിങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടും.