எந்தே உபாசனா

வைக்கம் முகமது பஷீரின் படைப்புகளில் ‘Ente Upasana’ மிகவும் தனித்துவமானது, ஏனெனில் இதில் வரும் பல நிகழ்வுகள் அவரது சொந்த வாழ்க்கையின் நாட்குறிப்புகள் என்றே நம்பப்படுகிறது. ஒரு எழுத்தாளன் தன் ஆன்மாவின் ரகசியங்களைத் திறந்து காட்டும் ஒரு ஜன்னல் இது. [short pause]

பஷீர் வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறார். கையில் பணமில்லை, இலக்கும் தெரியாது. வெறும் தேடல் மட்டும். அவர் அலைந்து திரிந்த இந்தியாவின் தெருக்களில், ஒரு குளிர்ந்த மாலை வேளையில், வறுமையின் வாசனையும், மனிதர்களின் கசப்பான உண்மைகளும் ஒன்றிணையும் இடத்திற்கு அவர் வருகிறார். மங்கலான விளக்கொளியில் ஒரு முதிய துறவியைச் சந்திக்கும் அந்தத் தருணம், பஷீரின் வாழ்வை மாற்றுகிறது.

அவர் கேட்கிறார், “வாழ்க்கையின் உண்மை எங்கே இருக்கிறது?” [medium pause]

துறவி மெல்லச் சிரிக்கிறார். அந்தச் சிரிப்பில் ஏளனம் இல்லை, மாறாக ஒரு பேரமைதி இருக்கிறது. “தம்பி, நீ தேடும் உண்மை எங்கும் இல்லை. அது உன் இதயத்தின் ஆழத்தில் புதைந்திருக்கிறது,” என்கிறார் அவர்.

இந்தக் காட்சியின் ஆழம் என்னவென்றால், பஷீர் புற உலகத்தைத் தேடிச் சென்று, இறுதியில் அக உலகத்தை அடைகிறார். மனித நேயம், பசி, வறுமை, மற்றும் சாதி வேற்றுமைகள் என அவர் பார்க்கும் ஒவ்வொன்றும் ஒரு பாடம். சமூகத்தின் ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பார்த்து அவர் மனம் குமுறுகிறார், ஆனால் அதே சமயம் ஏழைகளின் முகத்தில் தெரியும் அந்த எளிய அன்பில் உண்மையான கடவுளைக் காண்கிறார். பஷீரின் எழுத்து நடை ஒரு மாயாஜாலம். அவர் எழுதுகிறார்: “மனுஷனாகப் பிறந்து, அன்பைச் செலுத்தத் தெரியாதவன், மண்ணில் வாழ்ந்தும் செத்தவன்.” [sigh]

‘Ente Upasana’ வெறும் பயணக்கதை அல்ல; இது அதிகாரத்தின் மீதான கேள்வியும், அன்பின் மீதான நம்பிக்கையும் ஆகும். மனித வாழ்வின் அர்த்தம் ஆடம்பரங்களில் இல்லை, மற்றவர்களின் துயரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதிலும், தன்னையே ஆராய்வதிலும் தான் இருக்கிறது என்பதை பஷீர் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறார்.