എന്റെ ഉപാസന

യൗവനത്തിന്റെ തിളപ്പിൽ, വീടിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്റെ അലച്ചിലുകളിൽ നിന്നാണ് ‘Ente Upasana’ ജനിക്കുന്നത്. വിശപ്പും ദാരിദ്ര്യവും അന്യദേശത്തെ തണുത്ത രാവുകളും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ, ആ അനുഭവങ്ങളെ വെറും ഓർമ്മകളാക്കി മാറ്റുകയല്ല ചെയ്തത്; മറിച്ച്, മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന ഒരു തീർത്ഥാടനമാക്കി അതിനെ മാറ്റി.

ഒരു മുറിയിൽ നിറയെ ഇരുട്ടും, ദൂരെ എവിടെയോ കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ നേരിയ മണവും തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. [short pause] അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ബഷീർ ഒരു സന്യാസിയുടെ മുന്നിലിരിക്കുകയാണ്. അവിടുത്തെ നിശബ്ദതയിൽ, പുറത്തെ കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പൽ മാത്രം കേൾക്കാം. സന്യാസി ചോദിക്കുന്നു: “എന്താണ് നീ അന്വേഷിക്കുന്നത്?” ബഷീർ ഉത്തരം നൽകുന്നു, “സത്യം.” ആ സംഭാഷണം വെറുമൊരു വാക്കേറ്റമല്ല, മറിച്ച് അസ്തിത്വത്തിന്റെ അടിവേരുകൾ തേടിയുള്ള ഒരു യാത്രയാണ്. അന്യരുടെ ആചാരങ്ങളിലും ചടങ്ങുകളിലും സത്യം തിരയുന്നവർക്ക്, അവസാനം താൻ തന്നെയാണ് തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉപാസനയെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ ഇതാണ്: സത്യം പുറത്തല്ല, അത് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ കരുണയിലാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കാഠിന്യവും കണ്ടു മടുക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം ഒരു പുതിയ പ്രപഞ്ചം കണ്ടെത്തുന്നു. ‘Ente Upasana’ വെറുമൊരു പുസ്തകമല്ല, അതൊരു വലിയ തിരിച്ചറിവാണ്. ബഷീറിന്റെ ഭാഷാശൈലിയുടെ പ്രത്യേകത അതാണ്; അനായാസമായ വരികളിൽ അദ്ദേഹം ജീവിതത്തിന്റെ കയ്പ് പകർത്തുന്നു. “ജീവിതം എന്നത് മണ്ണിൽ വീണ അല്പം വെളിച്ചമാണ്,” അദ്ദേഹം കുറിക്കുന്നു.

ബഷീറിന്റെ ഓരോ വരിയിലും ഒരുതരം മാന്ത്രികതയുണ്ട്. [medium pause] സാധാരണക്കാരന്റെ ഭാഷയിൽ അദ്ദേഹം പ്രപഞ്ച സത്യങ്ങൾ വിളിച്ചുപറയുന്നു. വിശപ്പും സ്നേഹവും പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ എവിടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത്? ഈ യാത്രയിൽ ബഷീർ എന്ത് കണ്ടെത്തുന്നു? [sigh] ഒരുപക്ഷേ, ആ ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ നിങ്ങൾ തന്നെ ആ വഴി നടക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒടുവിൽ, ഈ അലച്ചിൽ എവിടേക്കാണ് ചെന്നെത്തുന്നത്? ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരത്തിനായി താളുകൾ മറിച്ചു നോക്കൂ. ഈ പുസ്തകം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യനെ തൊട്ടുണർത്തും, തീർച്ച.