அப்ராதினி ஆத்மகதா

குஜராத்தி இலக்கியத்தின் வீதிகளில் வறுமையும் பசியும் ஒரு மனிதனை எப்படி ஒரு குற்றவாளியாக மாற்றுகிறது என்ற தழல் சுட்ட உண்மையை உலகுக்குக் காட்டத் துடித்தார் சுனில்லால் மாடியா. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் மனித மனங்களின் இருண்ட பக்கங்களை, சமூகத்தின் போலித்தனங்களை நுட்பமாக கவனித்து வந்த மாடியா, ஒரு குற்றவாளியின் பார்வையில் வாழ்க்கையை எழுத வேண்டும் என்ற உந்துதலில் படைத்ததுதான் “Apradhini Aatmakatha”.

அந்தப் புத்தகத்தின் ஒரு காட்சியை என்னால் மறக்கவே முடியாது. சிறைச்சாலையின் சிமெண்ட் தரை குளிர்கிறது. அறையின் சுவரில் ஒரு சிறிய துவாரம் வழியாக வரும் வெளிச்சம், அங்கே கிடக்கும் பழைய தட்டுகளில் பட்டுத் தெறிக்கிறது. ஒரு குற்றவாளி தன் முதிர்ந்த வயதில் கடந்த காலத்தின் வாசனை வீசும் அந்த அறையில் அமர்ந்து, தான் முதன்முதலில் திருடிய அந்தத் துண்டு ரொட்டியின் சுவையை நினைவுகூர்கிறான். பசியின் கொடுமையால் தன் உடன்பிறப்புகளுக்காக அவன் செய்த முதல் தவறு, எப்படி அவனை ஒரு பெரிய பாதாள உலகத்தின் பிடியில் சிக்க வைத்தது என்பதை அவன் உணரும் கணம் அது.

“நான் ஏதோவொரு பெரிய தவறை செய்துவிட்டேன் என்று நினைத்தேன், ஆனால் உண்மையில் அந்தத் தவறுதான் என்னை உயிர்வாழச் செய்தது” என்று அந்த மனிதன் தன்னிடம் பேசும் வசனம், சமூகத்தின் ஒழுக்க நெறிகளைச் சவால் செய்கிறது. அவன் மனதின் ஆழத்தில் ஓடும் அந்த ஓட்டம், ‘குற்றம் என்பது ஒருவனின் குணமா அல்லது அவன் தள்ளப்பட்ட சூழ்நிலையா?’ என்ற கேள்வியை நம்முள் எழுப்புகிறது.

சுனில்லால் மாடியாவின் எழுத்துநடை கூர்மையானது. ஒரு வாக்கியத்தில் அவர் எழுதுவார்: “மனிதனின் ஆன்மா பசியால் வறுக்கப்படும்போது, அங்கே அறம் என்பது ஒரு கானல் நீர்.” இதுதான் இந்த புத்தகத்தின் சாராம்சம். வறுமை, அதிகாரம் மற்றும் மனிதனின் உயிர் பிழைத்தலுக்கான போராட்டம் ஆகியவற்றை மிக நேர்த்தியாக அவர் இதில் கையாண்டுள்ளார்.

[sigh]

ஒரு வாழ்க்கை எப்படித் தவறான பாதையில் பயணிக்கிறது என்பதையும், அதிலிருந்து மீள முடியாமல் போன ஒருவனின் ஏமாற்றத்தையும் இந்தப் புத்தகம் பேசுகிறது. இறுதிவரை அந்த மனிதன் தான் தேடியது அன்பையா அல்லது அதிகாரத்தையா? இந்த வாழ்க்கைப் பயணம் அவனை எங்கே கொண்டு சேர்க்கிறது? இதற்கான விடையை அறிய இந்தப் புத்தகத்தின் பக்கங்களைப் புரட்டுங்கள். ஒருமுறை வாசித்தால், உங்கள் மனதின் ஏதோ ஒரு மூலையில் இந்தப் புத்தகம் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடும்.