അപരാധിനി ആത്മകഥ

ഈ പുസ്തകം വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ, കുറ്റകൃത്യത്തെക്കുറിച്ചും അതിനു പിന്നിലെ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ ഇതുവരെ വെച്ചുപുലർത്തിയിരുന്ന എല്ലാ ധാരണകളും അടിമുടി മാറിയിരിക്കും. ചുനിലാൽ മാഡിയയുടെ ‘Apradhini Aatmakatha’ ഒരു സാധാരണ കുറ്റാന്വേഷണ നോവലല്ല; അതൊരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഇരുളും വെളിച്ചവും തേടിയുള്ള യാത്രയാണ്.

ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കരിനിഴലിൽ ജനിച്ച ഒരു മനുഷ്യൻ, വിശന്നു കരയുന്ന തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പുകൾക്ക് ഒരു കഷ്ണം റൊട്ടി മോഷ്ടിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുന്ന ആ നിമിഷം, അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവായി മാറുന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചം വീഴുന്ന, പൂപ്പൽ പിടിച്ച ആ ചെറിയ മുറിയിലെ വായുവിൽ അപ്പോഴും വിശപ്പിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. [short pause] കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഇതൊരു തെറ്റാണ് എന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ അവർ വിശന്നാൽ മരിക്കും,” എന്ന് അവൻ സ്വയം പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ട്. അതാണ് അവന്റെ ആദ്യത്തെ കുറ്റം. പിന്നീട് അത് അതിജീവനത്തിനായുള്ള പോരാട്ടമായി, ക്രമേണ ഒരു അധോലോകത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു.

ചുനിലാൽ മാഡിയയുടെ എഴുത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക കരുത്തുണ്ട്. അസ്തിത്വത്തിന്റെ തീവ്രതയെ അത്രമേൽ ലളിതമായ ഭാഷയിൽ അദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിക്കുന്നു. “കുറ്റവാളി ജനിക്കുന്നതല്ല, സാഹചര്യങ്ങളാൽ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നതാണ്” എന്ന സത്യമാണ് ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ. സമൂഹത്തിന്റെ അവഗണനയും ദാരിദ്ര്യവും എങ്ങനെ ഒരുവന്റെ ധാർമ്മികതയെ തകർക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയ ഒരന്വേഷണമാണിത്.

അദ്ദേഹം എഴുതിയ വരികൾ ശ്രദ്ധിക്കുക: “ഓരോ കുറ്റകൃത്യത്തിന് പിന്നിലും ഒരു കഥയുണ്ട്; ആരും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത, കേൾക്കാൻ മടിക്കുന്ന കഥ.” [sigh]

പ്രായമേറിയ ആ മനുഷ്യൻ, ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിൽ തന്റെ ചെയ്തികളെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, അയാൾക്ക് ലഭിക്കുന്നത് നീതിയോ അതോ പശ്ചാത്താപമോ? രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു വഴിയുമില്ലാതിരുന്ന ആ ചക്രത്തിൽപ്പെട്ട് താൻ നശിപ്പിച്ചത് സ്വന്തം ആത്മാവിനെയാണോ?

ഈ പുസ്തകം നിങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തും, ഒപ്പം വേട്ടയാടുകയും ചെയ്യും. ഏത് നിമിഷവും മാഞ്ഞുപോകാവുന്ന ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമായി ഇനിയെന്താണ് ഈ ആത്മകഥയിൽ ബാക്കിയുള്ളത്? ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടാൻ ‘Apradhini Aatmakatha’ പൂർണ്ണമായി വായിക്കുക തന്നെ വേണം. [uhm] ഒരുപക്ഷേ, നിങ്ങൾക്കിതുവരെ ലഭിക്കാത്ത ചില ഉൾക്കാഴ്ചകൾ ഈ താളുകൾ നിങ്ങൾക്കായി കരുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.