ஷியாமலி

ஒருநாள் நீங்கள் விழித்தெழும்போது, உங்களைச் சுற்றியுள்ள உலகம் வெறும் நிழல்களாகவும், உங்கள் சொந்த எண்ணங்கள் உங்களைக் கூர்மையாகத் தாக்கும் ஆயுதங்களாகவும் மாறினால் என்ன செய்வீர்கள்?

சுரேஷ் ஜோஷியின் “Shyamali” நாவல், ஒரு பெண்ணின் ஆன்மாவிற்குள் நிகழும் அத்தகையதொரு மௌனப் புரட்சியைப் பேசுகிறது. இது வெறும் கதை அல்ல; ஒரு மனித மனதின் அலைபாயும் நிலப்பரப்பு. கதையின் நாயகி ஷ்யாமளி, உலகத்தின் வழக்கமான முகமூடிகளுக்குப் பின்னால் மறைந்து கிடக்கும் வெறுமையை உணர்கிறாள்.

சுரேஷ் ஜோஷி ஒரு காட்சியை விவரிக்கிறார். அறைக்குள் ஜன்னல் வழியாக நுழையும் மங்கலான வெளிச்சம், சுவரில் படர்ந்து கிடக்கும் தூசித் துகள்களைப் பிரித்துக் காட்டுகிறது. ஷ்யாமளி ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கிறாள். அவளது கைகளில் இருக்கும் புத்தகம் மடியிலிருந்து நழுவுகிறது. காற்றில் ஊதுபத்தியின் மணம் மெல்லியதாகக் கசிகிறது. அந்த மௌனத்தில், கடிகாரத்தின் டிக்-டிக் சத்தம் அவளது இதயத் துடிப்பைப் போல உரத்து ஒலிக்கிறது.

“இன்னும் எவ்வளவு காலம் இந்தச் சடங்குகளைச் செய்யப் போகிறோம்?” என்று அவள் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொள்கிறாள். அவளது ஆழ்மனதின் இந்த வினா, சமூகத்தின் திணிப்புகளை நொறுக்கும் ஒரு ஆயுதம். அவளது அந்தரங்க உரையாடலில், “அர்த்தம் தேடுவதே அர்த்தமற்றதுதான், ஆனால் தேடுவதைத் தவிர வேறு வழியென்ன இருக்கிறது?” என்ற தவிப்பு வெளிப்படுகிறது. [sigh]

சுரேஷ் ஜோஷியின் மொழிநடை நவீனத்துவத்தின் உச்சம். நீரோடை போலத் தடையின்றிப் பாயும் அவரது எழுத்து, ஒரு வாக்கியத்தை இப்படி வடிவமைக்கிறது: “வாழ்க்கை என்பது துண்டிக்கப்பட்ட நினைவுகளின் தொகுப்பு, அதை ஒட்டுவதற்கு எந்தப் பசையும் நம்மிடம் இல்லை.”

இந்த நாவல் சொல்லும் ஆழமான உண்மை என்னவென்றால், நிச்சயமற்ற தன்மையைக் கண்டு அஞ்சுவதை விட, அதை முழுமையாகத் தழுவிக்கொள்வதில்தான் மனித இருப்பின் உண்மையான அழகு ஒளிந்திருக்கிறது என்பதே. சமூகம் போதிக்கும் முழுமைக்கு மாறாக, ஷ்யாமளியின் சிதைந்த, ஆனால் நேர்மையான எண்ணங்கள் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கின்றன. [short pause]