ಶ್ಯಾಮಲಿ

ಒಂದು ದಿನ ನೀವು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತು ಕೇವಲ ನೆರಳುಗಳ ಆಟವೆಂದು ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಒಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಒಗಟು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಒಮ್ಮೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ಬಾಹ್ಯ ಜಗತ್ತಿನ ಸದ್ದುಗಳು ಮರೆಯಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಿನ ಮೌನವೇ ನಿಮಗೆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಕಾಡತೊಡಗಿದರೆ?

ಸುರೇಶ ಜೋಶಿಯವರ ‘Shyamali’ ಕಾದಂಬರಿಯು ಅಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪಯಣ. ಕಥಾನಾಯಕಿ ಶ್ಯಾಮಲಿ, ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳ ನಡುವೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವಳು. ಸುರೇಶ ಜೋಶಿಯವರು ಇಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ‘ಸ್ಟ್ರೀಮ್ ಆಫ್ ಕಾನ್ಶಿಯಸ್‌ನಸ್’ ಅಥವಾ ಪ್ರಜ್ಞಾಪ್ರವಾಹದ ತಂತ್ರವು, ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಚೂರುಚೂರಾದ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತದೆ.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಒಳನುಗ್ಗಿ, ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ನರ್ತಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶವೊಂದನ್ನು ನೋಡಿ. ಶ್ಯಾಮಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ; ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೋ ಮರೆತು ಹೋದ ನೆನಪಿನ ಘಾಟು. ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೆ ಮಥಿಸುತ್ತದೆ: “ನಾನು ಇರುವುದು ನನಗಾಗಿ, ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವವರ ಕಲ್ಪನೆಗಾಗಿ?” [sigh]

ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ಶ್ಯಾಮಲಿ ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯಳೊಬ್ಬಳ ಬಳಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿದೆಯೇ?” ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆ, “ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು, ಶ್ಯಾಮಲಿ. ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ಬದುಕು,” ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಮಾತುಗಳು ಕಾದಂಬರಿಯ ತಿರುಳು. ನಾವು ಸಮಾಜದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತೇವೆಯೇ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತೇವೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಸುರೇಶ ಜೋಶಿ ಇಲ್ಲಿ ಎತ್ತುತ್ತಾರೆ.

ಜೋಶಿಯವರ ಭಾಷಾ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವೆಂದರೆ, ಒಂದೊಂದು ವಾಕ್ಯವೂ ಕವಿತೆಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ಬದುಕು ಒಂದು ನಿರಂತರ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ, ಅದನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲು ಹೋದಷ್ಟೂ ಅದು ಕೈಜಾರುತ್ತದೆ.” [uhm] ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ಕನ್ನಡಿ.

‘Shyamali’ ನಮಗೆ ನೀಡುವ ಸಂದೇಶ ಒಂದೇ; ಬದುಕಿಗೆ ಯಾವುದೇ ನಿಶ್ಚಿತ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ, ನಾವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಅರ್ಥ ನಮ್ಮ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದೆ. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪುಟಗಳ ಆಳಕ್ಕಿಳಿದು, ಶ್ಯಾಮಲಿಯ ಮೌನದ ಹಿಂದಿರುವ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ನೀವೇ ಅನ್ವೇಷಿಸಬೇಕಿದೆ. ಆ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ನೀವು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ?