மரோ அக்சர்

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பக்கத்தை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, நகரம் குறித்த உங்கள் பார்வை முற்றிலும் மாறிப்போயிருக்கும். கல்லும் மண்ணுமான கட்டிடங்கள் என நீங்கள் இதுவரை நம்பியவை, உயிர் துடிக்கும் உணர்வுகளின் கூடாரங்களாக உங்கள் கண்களுக்குத் தெரியும்.

நிரஞ்சன் பகத்தின் “Maro Aksar” வெறும் கவிதைத் தொகுப்பல்ல; அது நவீன நகர்ப்புற வாழ்க்கையின் ஆன்மாவைப் பிழிந்தெடுக்கும் ஒரு ஆவணம். அந்த நகரத்தின் வீதிகளில், அந்தி சாயும் நேரத்தில் தெருவிளக்குகள் எரியத் தொடங்கும் அந்த மௌனமான தருணத்தை ஒரு கணம் கற்பனை செய்து பாருங்கள். பழைய கடிகாரக் கோபுரத்தின் நிழல் தரையில் நீண்டு படர்கிறது. அங்கே, அந்த இரைச்சலுக்கு நடுவே ஒரு பலூன் விற்பனையாளன் நிற்கிறான். அவனது கண்களில் தேங்கி நிற்கும் தனிமையும், அந்தச் சூழலின் இயந்திரத்தனமும் ஒரு கத்தியைப் போல நெஞ்சை ஊடுருவுகிறது. [sigh]

ஒரு காட்சியைச் சொல்ல வேண்டும்: கண்பார்வையற்ற ஒரு முதியவர், பேருந்து நிறுத்தத்தின் பேரிரைச்சலுக்கு நடுவே வழி தேடித் தவிக்கிறார். சுற்றியிருப்பவர்கள் இயந்திரகதியில் நகர்கிறார்கள். அங்கு நடக்கும் உரையாடல் இதுதான்:

“ஏன் இந்த அவசரம்? எல்லாரும் எங்கே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்?” என்று அவர் மெல்லிய குரலில் கேட்கிறார். பக்கத்தில் இருப்பவர், “காலம் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை, நகரும் வேகத்தில் தான் வாழ்க்கை இருக்கிறது,” என்று பதில் அளிக்கிறார்.

அந்த முதியவரின் ஆழ்மனதில் தோன்றும் அந்தச் சிறு தயக்கம், நிரஞ்சன் பகத்தின் எழுத்தில் மிக அழகாக வெளிப்படும்: “நகரம் என்னைச் சுற்றியிருக்கிறது, ஆனால் நான் நகரத்திற்குள் எங்கே தொலைந்து போனேன்?” [uhm] இதுதான் அந்தப் படைப்பின் மையம். இயந்திரமயமான இந்தச் சமூகம் மனித நேயத்தை எப்படி மெல்ல மெல்ல அரித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை நிரஞ்சன் பகத் மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்கிறார்.

அவரது எழுத்தின் சிறப்பு என்னவென்றால், சாதாரணமான ஒரு தெருநாயின் குரைப்பைக் கூட, அது நகரத்தின் தனிமையைப் பேசும் ஒரு இசையாக மாற்றியமைக்கும் வித்தைதான் அது. “நகரம் வெறும் கற்களின் தொகுப்பல்ல, அது காயம்பட்ட மனிதர்களின் மௌனக் கூச்சல்,” என அவர் எழுதுவது வாசகனை நிலைகுலையச் செய்யும்.