நர்மத் நி கவிதா

ஒரு தேசமே உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு கவிஞன் மட்டும் விடியலுக்காகக் காத்திருந்து தீப்பந்தத்தை ஏந்தினால் என்னவாகும்? உங்கள் நாடு அடிமைத்தனத்திலும், சாதியக் கட்டுப்பாடுகளிலும் சிக்கித் தவிப்பதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். அங்கிருந்து ஒரு குரல், பழைய பெருமைகளைத் தட்டி எழுப்பி, நவீன உலகின் அறிவியலோடு இணைந்து புதிய தேசத்தை உருவாக்க அழைப்பு விடுத்தால் எப்படி இருக்கும்?

இந்தச் சவாலைத்தான் நர்மத்சங்கர் லால்சங்கர் தவே (நர்மத்) தனது “Narmad Ni Kavita” நூலில் நிகழ்த்திக் காட்டுகிறார். 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இந்திய மறுமலர்ச்சிக் காலத்தில், குஜராத்தி இலக்கியத்தின் பிதாமகராகக் கருதப்படும் இவர், வெறும் கவிதை எழுதவில்லை; ஒரு சமூகப் புரட்சியையே படைத்தார். சிறுவயதிலிருந்தே சமூக அநீதிகளைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த நர்மத், ஒரு தேசத்தை அதன் அடிவேரிலிருந்து செதுக்க விரும்பினார்.

“Narmad Ni Kavita” நூலின் மையக்கருத்து இதுதான்: நம்முடைய பாரம்பரியத்தைப் போற்றி, அதே சமயம் நவீன கால மாற்றங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒற்றுமையுடன் ஒரு வலிமையான தேசத்தை உருவாக்குவதே உண்மையான சுதந்திரம்.

நர்மத் தனது கவிதைகளில் வீர சிங் போன்றவர்களின் தியாகத்தைப் பாடும்போது, ஒரு பக்கம் வீரத்தையும், மறுபக்கம் சமூகச் சீர்கேட்டைக் கண்டு அழுது வடிக்கிறார். ஒரு இடத்தில் அவர் குறிப்பிடுகிறார்: “நமது வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் அயலான் அல்ல, நமக்குள் இருக்கும் பிளவுகளே.” இந்த வரி, இன்றும் நமக்குப் பொருந்தும் கசப்பான உண்மை. அவர் முன்வைக்கும் முக்கிய வாதம் என்னவென்றால், அறிவுசார்ந்த சமூகமே முன்னேற முடியும் என்பதுதான். ஆங்கிலக் கல்வி மற்றும் உலகளாவிய சிந்தனைகளை அவர் ஆதரித்தாலும், வேர்களை மறக்கக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.

சில விமர்சகர்கள் இவரது தீவிரமான சமூக சீர்திருத்தக் கருத்துக்கள், பாரம்பரியத்தையே அழித்துவிடுமோ என்று அச்சமடைந்தனர். ஆனால், நர்மத் அதற்கு மிகத் தெளிவாகப் பதிலளித்தார்: “மாற்றம் என்பது அழிவல்ல, அது ஒரு மரத்தின் புதிய துளிர்.” அவர் ஒரு கவிஞர் மட்டுமல்ல, சமூகத்தைப் பதம்பார்த்த ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்.

[sigh]