சேவா சதான்

முன்ஷி பிரேம்சந்த் தனது ‘Seva Sadan’ நாவலை முதலில் உருது மொழியில் ‘பஜார்-இ-ஹுஸ்ன்’ என்ற பெயரில் எழுதினார் என்பது பலரும் அறியாத ஒரு உண்மை. சமூகத்தின் இருண்ட பக்கங்களை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிய இந்த படைப்பு, இன்றும் வாசகர்களின் மனதை உலுக்கும் ஒரு காவியமாக நிற்கிறது.

சுமனின் வாழ்க்கை ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தின் அமைதியிலிருந்து தொடங்குகிறது. ஆனால், விதி அவளை ஒரு விலைமாதுவின் இருண்ட உலகத்திற்குத் தள்ளுகிறது. அங்கு, மெழுகுவர்த்திகளின் மங்கலான ஒளி சுவர்களில் நிழலாட, வாசனைத் திரவியங்களின் மணம் அறையை நிரப்பியிருக்க, சுமனின் கண்கள் கண்ணீரை மறைத்துக்கொண்டு ஒரு போலிச் சிரிப்பை வரவழைக்கின்றன. அவள் தன் ஆன்மாவைத் தொலைத்துவிட்டதாக உணரும் அந்தத் தருணம், வாசகர்களைக் குத்திக் கிழிக்கும்.

இந்த நாவலில் மறக்க முடியாத ஒரு உரையாடல் உண்டு. சமுதாயத்தின் போலித்தனத்தை எதிர்த்து வினய் கேட்கிறான்: “தூய்மை என்பது பெண்களின் உடலில் மட்டும் தானா இருக்கிறது? மனிதனின் எண்ணங்களில் இல்லையா?” அதற்குச் சுமனின் பதில், “இந்தச் சமுதாயம் என் உடலைத் தீண்டலாம், ஆனால் என் சிந்தனையை அல்ல” என்று மிகக் கம்பீரமாக ஒலிக்கிறது. இது வெறும் கதை மட்டுமல்ல; அதிகார மையங்கள் பெண்களின் கௌரவத்தை எப்படித் தீர்மானிக்கின்றன என்பதன் நேரடி விமர்சனம்.

முன்ஷி பிரேம்சந்தின் எழுத்தாற்றல் அபாரமானது. மனித மனதின் இக்கட்டான சூழல்களை மிக நுணுக்கமாகச் சித்தரிப்பதில் அவர் வல்லவர். அவர் எழுதுகிறார்: “வாழ்க்கை என்பது துயரங்களின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல, அது அந்தத் துயரங்களிலிருந்து மீண்டெழும் ஒரு போராட்டத்தின் பெயர்.” [சுருக்கமான இடைவெளி]

ஒரு பெண் தன் வீழ்ச்சியிலிருந்து எப்படி ஒரு சமூகத்தின் வெளிச்சமாக மாற முடியும்? தன் பழைய அடையாளங்களைத் துறந்து, ‘Seva Sadan’ என்ற புகலிடத்தை உருவாக்குவதன் மூலம் அவள் யாருக்காகப் போராடுகிறாள்? தன் கடந்த காலத்தோடு சமரசம் செய்துகொள்ளும் போது வினயுக்கும் அவளுக்குமான உறவு என்னவாகிறது? [உம்]

இந்தக் கதையின் இறுதி அத்தியாயம் உங்களை அமைதியாக உறைய வைக்கும். ஒரு பெண்ணின் சுயமரியாதை எப்போது மீட்டெடுக்கப்படுகிறது? இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகளும், சுமனின் மாற்றமும் ஒவ்வொரு வாசகரின் உள்ளத்திலும் ஒரு மாற்றத்தை விதைக்கும். மனித மாண்பின் உன்னதத்தைப் பேசும் இந்த மாபெரும் படைப்பை வாசிக்கத் தயாராகுங்கள்.