ਓਮ ਨਮਹ

ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਖੋਜ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਚਾਰ ਬਦਲ ਜਾਣਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਜਾਵੋਗੇ ਕਿ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕੋਈ ਬਾਹਰੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੈ।

ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਭੱਟ ਦੀ ਕਿਤਾਬ “Om Namah” ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਅਕਾਊਂਟੈਂਟ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਬੇਰੰਗ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕਦਮ ਇੱਕ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੈ। ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੀਵਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧੂੜ ਜੰਮੀ ਹੈ। ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਦੀ ਲਿਸ਼ਕਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀਆਂ ਤਿਉੜੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਗਨੀਦੂਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਰਾਖ ਦੀ ਗੰਧ ਰਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸੰਵਾਦ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਸੰਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੀ ਖੋਜ ਕਦੋਂ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗੀ?” ਸੰਤ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਖੋਜਣਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਰੁਦਰ। ਤੂੰ ਰੱਬ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦਕਿ ਰੱਬ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਰਦਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” [ਸਾਹ]

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਅਸਲ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਇਸਦੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਭੱਟ ਇਹ ਦਲੀਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸਲ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਡਰਾਂ ਅਤੇ ਅਤੀਤ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਮਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਸਤੇ ਭਰਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੱਚ ਦਾ ਚਾਨਣ ਉੱਥੇ ਹੀ ਉੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਵਾਰਥ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।”

ਰੁਦਰ ਦੀ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਨਾਲ ਮੇਲ ਦੀ ਦਾਸਤਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਉਸ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਕੀ ਰੁਦਰ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾ ਲਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਖੁਦ ਹੀ ਇੱਕ ਧੋਖਾ ਸੀ? ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ “Om Namah” ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਛੁਪਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇਗੀ।