ਦ ਬਿਗ ਸਲੀਪ

ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੇ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਸੱਚਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚਮਕੀਲਾ ਪਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਨੇਰਾ ਅਤੇ ਸੜਨ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਰਦੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰੋਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋਵੋ ਕਿ ਉੱਥੇ ਜੋ ਮਿਲੇਗਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇਗਾ?

*The Big Sleep* ਵਿੱਚ ਰੇਮੰਡ ਚੈਂਡਲਰ (ਰੋਜ਼ਾਲੀ ਕੇਰ ਦੁਆਰਾ ਮੁੜ-ਕਥਿਤ) ਸਾਨੂੰ ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਗਲੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਲਿਪ ਮਾਰਲੋ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜਾਸੂਸ ਹੈ ਜੋ ਧੂੜ ਭਰੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਰਲ ਸਟਰਨਵੁੱਡ ਦੇ ਬੰਗਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਰਕਿਡਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ, ਸੜੀ ਹੋਈ ਗੰਧ ਹੈ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਇੰਨੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਇੱਕ ਭੁਲੇਖੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਾਰਲੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸਟਰਨਵੁੱਡ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਮਨ ਆਪਣੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਸਖ਼ਤ ਕਿਉਂ ਹੋ, ਮਾਰਲੋ?” ਮਾਰਲੋ ਬਿਨਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਸਖ਼ਤ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਾ ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ।” [sigh]

ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਕਤਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਪੈਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਚੀਕ ਹੈ। ਚੈਂਡਲਰ ਦੀ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਮੌਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨੀਂਦ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤਲਾਸ਼ ਹੈ।” [short pause]

ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਦਰਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਾਰਲੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਸੱਚਾਈਆਂ ਇੰਨੀਆਂ ਕੌੜੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾ ਦੇਣਾ ਹੀ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਇਨਸਾਨ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੋਡ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਜ਼ ਦਾ ਗਵਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਹਨੇਰੀ ਅਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ *The Big Sleep* ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਪੜ੍ਹੋ।