ਤੱਬਲੀਯੂ ਨੀਨਾਡੇ ਮਾਗਾਨੇ

ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾਚਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਜਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਚਾਬੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਬੱਚੇ, ਅੱਪੂ, ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫਾਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਪੂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਉਸਦੀ ਜਾਤ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

U.R. Ananthamurthy ਦੀ ਕਿਤਾਬ “Tabbaliyu Neenade Magane” ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਤਿੱਖਾ ਸਮਾਜਿਕ ਦਰਪਣ ਹੈ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਆਪਣੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਪਤਨੀ ਐਲਸ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਮੀ ਹੈ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਮੱਧਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਤਲ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੈ। ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾਚਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਹੀ ਅਸਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ?”

[medium pause]

ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਾਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕਤਾ ਦਾ ਟਕਰਾਅ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਮੁੜ ਖੋਜਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੇਖਕ ਦੀ ਕਲਮ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ਹਿੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਧਾਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਸਗੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” [sigh]

ਜਦੋਂ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗ ਸਿਰਫ਼ ਇਮਾਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜਦੀ, ਬਲਕਿ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜਾਤੀ-ਪਾਤੀ ਵਿਤਕਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾਚਾਰ ਆਪਣੇ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਪਾਵੇਗਾ? ਜਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਖੰਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਲੱਭਦਾ ਰਹੇਗਾ?

ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਝੰਜੋੜ ਦੇਵੇਗੀ। ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ, ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। “Tabbaliyu Neenade Magane” ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇਗਾ। [short pause] ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਇਸ ਡੂੰਘੇ ਸਫ਼ਰ ‘ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ?