ತಬ್ಬಲಿಯು ನೀನಾದೆ ಮಗನೆ

ಶ್ರೀನಿವಾಸಾಚಾರ್ಯರು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಧೂಪದ ವಾಸನೆ, ಕಣ್ಣೆದುರು ಆಡುವ ದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಬಿರುಗಾಳಿ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಪೂಜೆಯ ಹೂವಿದೆಯಾದರೂ, ಅವರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಅಪ್ಪುವಿನ ಮೇಲೆ, ಆ ಅನಾಥ ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿವೆ. ಆ ಮಗುವಿನ ಜಾತಿ ಯಾವುದು? ಅದು ಯಾರದೋ ಅಕ್ರಮ ಕೂಸು ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ಹಳ್ಳಿಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷದಂತೆ ಹರಡುತ್ತಿವೆ. ಶ್ರೀನಿವಾಸಾಚಾರ್ಯರು [short pause] ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಟ್ಟಳೆಗಳ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳಲಾರದೆ, ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಕರೆಯನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲಾರದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಯು.ಆರ್. ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ರಚಿಸಿದ ‘Tabbaliyu Neenade Magane’ ಕಾದಂಬರಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸಂಘರ್ಷ. ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಮತ್ತು ಆತನ ವಿದೇಶಿ ಪತ್ನಿ ಎಲ್ಸೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ಹಳೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ಬಿರುಕುಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅಪ್ಪುವಿನ ಅಳುವಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕಾಲದ ಸವಾಲು ಅಡಗಿದೆ.

ನನಗೆ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯಿದೆ. ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸಾಚಾರ್ಯರು ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಾಗ, ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮನುಷ್ಯನ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ದೊಡ್ಡದು, ಆಚಾರ್ಯರೇ.” ಆಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸಾಚಾರ್ಯರು ಮೌನವಾಗುತ್ತಾರೆ [medium pause]. ಆ ಮೌನವೇ ಈ ಕೃತಿಯ ಜೀವಾಳ.

ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಭಾಷಾ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವೆಂದರೆ, ಅದು ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೊಂಡುತನವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಕೇವಲ ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಭ್ರಮೆಯ ಗೋಡೆಗಳು.” [sigh]

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿಜವಾದ ಸಾರವೇನೆಂದರೆ, ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕತೆಯ ನಡುವಿನ ಹಗ್ಗಜಗ್ಗಾಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಹಳ್ಳಿಯ ದೇವಾಲಯ ಸುಟ್ಟು ಹೋದಾಗ, ಕೇವಲ ಕಟ್ಟಡ ಮಾತ್ರ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಮೌಢ್ಯವೂ ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರದ ಮರುಜೋಡಣೆ ಕೇವಲ ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳದ್ದಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯರ ಹೃದಯಗಳದ್ದೂ ಹೌದು.

ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸಾಚಾರ್ಯರು ಅಪ್ಪುವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವರು ದೇವರಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಅಲುಗಾಡದಿದ್ದರೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಬದಲಾವಣೆ, ಆ ಆಚಾರ್ಯರ ಅಂತರಾಳದ ಮಥನ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ನೀವು ಈ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಹುಡುಕಾಟದ ಭಾಗವಾಗಲು ಬಯಸುವಿರಾ? ‘Tabbaliyu Neenade Magane’ ಓದಿ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆಚಾರ್ಯರನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿ.