ਰੇਲਗੱਡੀ ‘ਤੇ ਕੁੜੀ

ਕੀ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਪੌਲਾ ਹਾਕਿਨਜ਼ ਦੀ ਲਿਖਤ ‘The Girl on the Train’ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛੁਪੇ ਹਨੇਰੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਰੇਲਗੱਡੀ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਦਿਖਦਾ ਬਾਹਰਲਾ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਧੁੰਦਲੀ ਤਸਵੀਰ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਰੇਚਲ ਵਾਟਸਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸੇ ਸੀਟ ‘ਤੇ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਘਰ ‘ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਜੈਸ ਅਤੇ ਜੇਸਨ’ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਗੁਆਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਇਹ ਖੂਬਸੂਰਤ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡਰ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦਾ ਇੱਕ ਜਾਲ ਵਿਛਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

[short pause]

ਪੌਲਾ ਹਾਕਿਨਜ਼ ਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਰੇਚਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੇਗਨ ਹਿਪਵੈੱਲ ਗਾਇਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੇਚਲ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਦੇਖ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜੋ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ ਕੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? [sigh] ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਕੀ ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹ ਹਾਂ?”

ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਇਸ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਲੇਖਿਕਾ ਲਿਖਦੀ ਹੈ, “ਇੱਕ ਘੜੀ ਜੋ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਉਹ ਵੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਦੱਸਦੀ ਹੈ,” ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਰੇਚਲ ਦੇ ਭਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਇਹੀ ਅੰਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਤਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਮਾਜ ਦੇ ਉਸ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ‘ਪਰਫੈਕਟ’ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੈਸਲਾਈਟਿੰਗ ਅਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਘੁਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਰੇਚਲ ਆਪਣੇ ਸਾਬਕਾ ਪਤੀ ਟੌਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਰਤ ਉੱਤਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁਲੀ ਡਰ ਦੀ ਮਹਿਕ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੱਚ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਰੇਚਲ ਆਪਣੇ ਅਤੀਤ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਸਕੇਗੀ? ‘The Girl on the Train’ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਰੀ ਪੰਨੇ ਤੱਕ ਸੋਚਣ ‘ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੋਵੇ।