मय्यझीप्पुझायुडे थीरंगलिल

ही गोष्ट वाचून संपवताना, ठिकाण, आठवणी आणि आपली स्वतःची ओळख याबद्दलच्या तुमच्या सर्व धारणा पूर्णपणे बदलून जातील. जेव्हा तुम्ही ‘Mayyazhippuzhayude Theerangalil’ चे पान उलटता, तेव्हा तुम्ही केवळ एका कादंबरीचे वाचन करत नसता, तर तुम्ही काळाच्या ओघात विरघळणाऱ्या एका स्वप्नवत शहरात प्रवेश करता.

एम. मुकुंदन यांनी माहे या छोट्याशा फ्रेंच वसाहतीचे चित्रण अत्यंत जिवंत केले आहे. [short pause] कडक उन्हाचे चटके आणि मय्यझी नदीचा मंद प्रवाह यांच्यामध्ये, दासन नावाचा तरुण आपल्या अस्तित्वाचा शोध घेत आहे. एक दृश्य मला आजही स्पष्ट आठवते—संध्याकाळची वेळ आहे, हवेत समुद्राच्या खाऱ्या पाण्याचा आणि ओल्या मातीचा सुगंध दरवळतोय. दासन नदीकाठी उभा आहे, लाटांचा आवाज शांतपणे कानावर पडतोय आणि दुरून चर्चची घंटा ऐकू येतेय. त्याच्या मनात एकच द्वंद्व आहे—परंपरेच्या जखडलेल्या बेड्या आणि स्वातंत्र्याची ओढ. तो स्वतःशीच पुटपुटतो, “माझं घर कुठे आहे? या जुन्या वाड्यांत की या बदलणाऱ्या वाऱ्यांत?”

एम. मुकुंदन यांची लेखणी जादू करते. ते लिहितात, “मय्यझी म्हणजे केवळ एक गाव नाही, तर ती एक भावना आहे जी समुद्राच्या लाटांसोबत रोज जन्मते आणि रोज विरघळते.” ही कादंबरी केवळ एका वसाहतीचा अंत सांगत नाही, तर ती मानवी मनाचे राजकारण आणि प्रेमाची अगतिकता यांचे अंगावर शहारे आणणारे विश्लेषण करते. [medium pause] सत्तेच्या खेळात जेव्हा माणसे भरडली जातात, तेव्हा केवळ त्यांची संस्कृतीच नाही, तर त्यांची ओळखही कशी पुसली जाते, याचे हे एक हृदयद्रावक भाष्य आहे.

या लेखकाचे कौशल्य म्हणजे, ते शब्दांतून रंग भरतात. त्यांच्या लेखनात एक प्रकारची लय आहे, जी तुम्हाला वाचताना थांबवूच देत नाही. [sigh] इतिहासाच्या पाऊलखुणा शोधत असताना, दासनला काय सापडते? आपल्या मुळांशी असलेले नाते तो टिकवू शकेल का, की काळाच्या प्रवाहात तोही वाहून जाईल? या साऱ्या प्रश्नांची उत्तरे शोधण्यासाठी, तुम्हाला ही अनुभवयात्रा पूर्ण करावीच लागेल. आयुष्याच्या वाटेवर हरवलेले प्रत्येक माणूस ‘Mayyazhippuzhayude Theerangalil’ मध्ये स्वतःचा एक तुकडा नक्कीच शोधेल.