തുളസിക്കായരോ

‘തുൾസിക്കയാരോ’ എന്നത് വെറുമൊരു നോവലല്ല; അതൊരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പാണ്. ഗുജറാത്തിലെ ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ അടിത്തറ ഇളകിയപ്പോൾ തകർന്നുപോയ ഒരു ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിന്റെ തകർച്ചയിലൂടെ, അധികാരവും ദാരിദ്ര്യവും മനുഷ്യനെ എങ്ങനെ നിസ്സഹായനാക്കുന്നു എന്ന് സവേർചന്ദ് മേഘാനി ഇതിലൂടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

ജോഷി കുടുംബത്തിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരുതരം മരവിപ്പുണ്ട്. ദാരിദ്ര്യം തിന്നുന്ന വീടിന്റെ ചുവരുകളിൽ പഴയ കാലത്തിന്റെ ഗരിമയും നിസ്സഹായതയും നിഴൽവീഴ്ത്തുന്നു. ഗംഗാബായിയുടെ കണ്ണുകളിൽ രാധയുടെ വിവാഹത്തെച്ചൊല്ലിയുള്ള ആശങ്കയുണ്ട്. സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയ്ക്കായി മകളെ ഒരു അനാഥമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാൻ നിർബന്ധിതയാകുന്ന ഒരമ്മയുടെ നൊമ്പരം അവിടെ വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്നു.

“രാധാ, വിധിയെന്ന് കരുതി ഇതിനെ സ്വീകരിക്കണം,” ദ്വാരകദാസിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച കുറ്റബോധത്തിന്റെ വിറയൽ ആർക്കും കാണാമായിരുന്നു.

അതിന് മറുപടിയായി രാധ മൗനം പാലിച്ചു. ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ശവപ്പറമ്പുണ്ട്. സവേർചന്ദ് മേഘാനി ഇവിടെ എഴുതുന്നത് വികാരങ്ങളെയല്ല, മറിച്ച് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൂലികയിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന ഓരോ വാക്കും സമൂഹത്തിന്റെ കാപട്യങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ആയുധമാണ്. “ചങ്ങലകൾ അഴിയുന്നത് കാലത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാണ്, പക്ഷേ ആ അഴിയൽ പ്രക്രിയയിൽ എത്രയോ ഹൃദയങ്ങൾ തകരുന്നു,” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ ആ വേദന നമുക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നു.

മാധവ് എന്ന മകന്റെ യാത്ര കേവലം ഒരു ദേശാടനമല്ല, അതൊരു വിപ്ലവമാണ്. പട്ടിണിയുടെയും ചൂഷണത്തിന്റെയും കയ്പുനീർ കുടിച്ച് അവൻ നഗരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, സ്വന്തം കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാനുള്ള വെമ്പലിനൊപ്പം, കാലഹരണപ്പെട്ട ആചാരങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള കരുത്തും അവൻ ആർജ്ജിക്കുന്നു.

ഈ പുസ്തകം പറയുന്നത് കേവലം ഒരു കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചല്ല; അധികാരം എങ്ങനെയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് എന്നും, അതിനെ അതിജീവിക്കാൻ മനുഷ്യൻ നടത്തുന്ന പോരാട്ടം എത്രമാത്രം വലുതാണെന്നും ആണ്.