മൈ സിസ്റ്റർ, ദ സീരിയൽ കില്ലർ

നിങ്ങളുടെ സഹോദരി ഒരു കൊലയാളിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, നിങ്ങൾ അവളെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുമോ, അതോ അവൾ ഒഴുക്കിയ ചോരപ്പാടുകൾ തുടച്ചുകളയാൻ കൂട്ടുനിൽക്കുമോ?

ഒയിങ്കൻ ബ്രെയ്ത്ത്‌വെയ്റ്റിന്റെ “My Sister, the Serial Killer” എന്ന പുസ്തകം നമ്മെ എത്തിക്കുന്നത് ലാഗോസിലെ ഒരു ഇരുണ്ട യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്കാണ്. കൊറേഡെ ഒരു നേഴ്സാണ്. മരണത്തെ തടയാൻ പഠിച്ചവൾ. പക്ഷേ, അവളുടെ അനിയത്തി അയുള ആകട്ടെ, പ്രണയബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് മരണത്തിന്റെ വിത്തുകൾ വിതയ്ക്കുന്നവളും.

മുറിയിൽ ബ്ലീച്ചിന്റെയും അണുനാശിനികളുടെയും രൂക്ഷഗന്ധം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തറയിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കറുത്ത ചോരപ്പാടുകൾ വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ കൊറേഡെയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയമല്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം യാന്ത്രികമായ ശാന്തതയാണ്. അവൾ ഓർക്കുന്നു: “അയുള മനോഹരിയാണ്. അയുള എപ്പോഴും ശരിയാണ്. ആരും അവളെ സംശയിക്കില്ല, കാരണം അവളുടെ സൗന്ദര്യം ഒരു കവചമാണ്.”

ഒരിക്കൽ, താൻ ഹൃദയം കൊണ്ട് സ്നേഹിച്ച തദേ എന്ന ഡോക്ടറിലേക്ക് അയുളയുടെ ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ കൊറേഡെ അനുഭവിച്ച സംഘർഷം വായനക്കാരെ വല്ലാതെ ഉലയ്ക്കും. സ്വന്തം പ്രണയത്തെ ബലികൊടുത്ത്, അനിയത്തിയെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു നിരപരാധിയെ കുടുക്കുന്ന ആ നിമിഷം—അതൊരു ക്രൂരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പായിരുന്നു. [sigh] അയുള കൈവശം വെക്കുന്ന ആ അലങ്കാരക്കത്തി, അവരുടെ പിതാവിൽ നിന്ന് കൈമാറിക്കിട്ടിയ പിതൃസ്വത്താണ്. ചോര വീഴ്ത്താനുള്ള അദൃശ്യമായ ഒരധികാരം.

ഈ പുസ്തകം സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പരീക്ഷണമാണ്. സമൂഹം എങ്ങനെയാണ് സൗന്ദര്യമുള്ളവരിൽ നിന്ന് പാപങ്ങളെ മറച്ചുവെക്കുന്നതെന്നും, സഹോദരബന്ധങ്ങൾ എങ്ങനെ ചിലപ്പോൾ സ്നേഹത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി ഒരു തടവറയായി മാറുന്നുവെന്നും ബ്രെയ്ത്ത്‌വെയ്റ്റ് വരച്ചുകാട്ടുന്നു. “അയുളയെ തടയാൻ എനിക്കാവില്ല, അവൾക്ക് മരിക്കാൻ വയ്യ, എനിക്ക് അവളെ നഷ്ടപ്പെടുത്താനും വയ്യ” എന്ന കൊറേഡെയുടെ ആത്മഗതത്തിൽ എല്ലാമുണ്ട്.

അസാധാരണമായ ആഖ്യാനശൈലിയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റേത്. അമിതമായ നാടകീയതയില്ലാതെ, തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി കൊലപാതകത്തെ ഒരു ഗാർഹിക ജോലിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒയിങ്കൻ ബ്രെയ്ത്ത്‌വെയ്റ്റിന്റെ എഴുത്ത് അമ്പരപ്പിക്കുന്നതാണ്. അയുളയുടെ പുതിയ ഇരയെ തേടിയുള്ള യാത്രയിൽ, കൊറേഡെ വീണ്ടും തന്റെ മനസാക്ഷിയെ പണയം വെക്കുന്നു. ഈ വിഷമവൃത്തത്തിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് എന്നെങ്കിലും മോചനമുണ്ടാകുമോ? അതോ ചോരയുടെ മണം മായുന്നതിന് മുൻപേ അടുത്ത ഇരയെയും കാത്ത് അയുള വരുമോ?