യയാതി

ഒരിക്കലും തീരാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളുടെ തടവറയിൽ അകപ്പെട്ടാൽ, യൗവനം നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കുമോ അതോ കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് തള്ളിയിടുമോ? വി.എസ്. ഖാണ്ഡേക്കറുടെ ‘Yayati’ എന്ന കൃതി ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ്. മഹാഭാരതത്തിലെ ഒരു ചെറിയ പുരാണ കഥയെ മാനുഷികമായ അഗാധതയിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയാണ് ഗ്രന്ഥകാരൻ ഇവിടെ.

ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞ ആ കൊട്ടാരമുറിയിൽ, വയസ്സായ യയാതി രാജാവ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. പുറത്ത് നിലാവിന്റെ വെളിച്ചം മങ്ങിയ ചുമരുകളിൽ നിഴലുകൾ തീർക്കുന്നു. തന്റെ ചുളിവ് വീണ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അദ്ദേഹം പിറുപിറുക്കുന്നു: “എനിക്ക് വീണ്ടും യുവാവാകണം, ഇനിയും ആസ്വദിക്കണം.” ഇവിടെയാണ് നാം ആ നിർണ്ണായക സംഭാഷണത്തിന് സാക്ഷിയാകുന്നത്. തന്റെ മകൻ പൂരുവിനോട് യയാതി ചോദിക്കുന്നു: “മകനേ, നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് നൽകി, നീ എന്റെ വാർദ്ധക്യം സ്വീകരിക്കുമോ?” പൂരുവിന്റെ മറുപടി ശാന്തമായിരുന്നു, എന്നാൽ ഹൃദയഭേദകമായിരുന്നു: “അച്ഛന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ തീരുന്നില്ലെങ്കിൽ, എന്റെ യൗവനവും ഒടുവിൽ വെറും ചാരമായി മാറും.” [short pause]

തന്റെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങളിൽ യയാതി ആടിയുലയുന്നു. അധികാരവും സൗന്ദര്യവും കാമനകളും മനുഷ്യനെ എത്രമാത്രം ശൂന്യമാക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നു. വായനക്കാരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത് ഖാണ്ഡേക്കറുടെ ഭാഷാശൈലിയാണ്. ജീവിതത്തെ ഒരു വലിയ ചതുരംഗക്കളിയായി അദ്ദേഹം കാണുന്നു. “ആഗ്രഹങ്ങൾ അഗ്നിയെപ്പോലെയാണ്; എത്ര നെയ്യൊഴിച്ചാലും അവ അടങ്ങില്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ ജ്വലിക്കും” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ നിശബ്ദനായിപ്പോകുന്നു. [medium pause]

ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ ഇതാണ്: ഭൗതികമായ സുഖലോലുപതയല്ല, മറിച്ച് സ്വയം തിരിച്ചറിയലാണ് മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ വിജയം. യയാതിയുടെ ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും മുഴങ്ങുന്നത് മനുഷ്യന്റെ അപൂർണ്ണതയാണ്. [sigh] സ്വന്തം പിതാവിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി തന്റെ ജീവന്റെ വസന്തം ബലിയർപ്പിച്ച മകന്റെ അവസ്ഥ, ഒരുപക്ഷേ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്കും ചിന്തിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്.

നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം സഫലമായാൽ, നിങ്ങൾ സംതൃപ്തനാകുമോ? അതോ ആ വിജയം നിങ്ങളെ മറ്റാരോ ആക്കി മാറ്റുമോ? ‘Yayati’ കേവലം ഒരു രാജാവിന്റെ കഥയല്ല; അത് നിങ്ങളോരോരുത്തരുടെയും ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന താളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടും. ഈ യാത്ര ഇനിയും ബാക്കിയാണ്.