കർട്ടൻ: പോയിറോട്ടിന്റെ അവസാന കേസ്

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം ലോകത്തെ മുൾമുനയിൽ നിർത്തിയ കാലം. അഗാഥ ക്രിസ്റ്റി താൻ സൃഷ്ടിച്ച വിഖ്യാത കുറ്റാന്വേഷകനായ ഹെർക്കുൾ പൊയ്‌റോട്ടിന്റെ അന്ത്യം കുറിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ജർമ്മൻ ബോംബാക്രമണത്തിൽ ലണ്ടൻ തകർന്നടിയുമ്പോൾ, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നായകന്റെ മരണവും അനിവാര്യമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ ചിന്തയിൽ നിന്നാണ് ‘Curtain: Poirot’s Last Case’ എന്ന വിസ്മയകരമായ കൃതി പിറവിയെടുക്കുന്നത്.

സ്റ്റൈൽസ് കോർട്ട്. പൊയ്‌റോട്ടിന്റെ ആദ്യ കേസ് നടന്ന അതേ മനോഹരമായ ഭവനം. ഇപ്പോൾ അതൊരു ഗസ്റ്റ് ഹൗസായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ വീൽചെയറിലൊതുങ്ങിയ, വാർദ്ധക്യം ബാധിച്ച പൊയ്‌റോട്ടിനെ കാണാൻ ക്യാപ്റ്റൻ ഹേസ്റ്റിംഗ്‌സ് എത്തുന്നു. ശാരീരികമായി തളർന്നെങ്കിലും, പൊയ്‌റോട്ടിന്റെ തലച്ചോറ് ഇപ്പോഴും പരുന്തിനെപ്പോലെ ജാഗരൂകമാണ്.

എന്നെ അത്യന്തം സ്വാധീനിച്ച ഒരു രംഗമുണ്ട്. പൊയ്‌റോട്ട് ഹേസ്റ്റിംഗ്‌സിനോട് രഹസ്യമായി പറയുന്നു: “ഇവിടെ ഒരു കൊലപാതകി ഉണ്ട് ഹേസ്റ്റിംഗ്‌സ്. അയാൾ നേരിട്ട് ആരെയും കൊല്ലുന്നില്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ വിഷം നിറച്ച് അവരെക്കൊണ്ട് കൊലപാതകങ്ങൾ ചെയ്യിക്കുന്നു.” [short pause]

അവിടെയുള്ള അന്തരീക്ഷം വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലാണ്. മുറികൾക്കുള്ളിലെ വായുവിൽ അസ്വസ്ഥതയുടെയും സംശയത്തിന്റെയും ഗന്ധം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. എവിടെയോ ഒരു നിഴൽ രൂപം ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. മരണത്തിന്റെ തണുപ്പുള്ള കാറ്റ് ആ കോറിഡോറുകളിൽ വീശുന്നുണ്ട്. അഗാഥ ക്രിസ്റ്റി ഇവിടെ എഴുതുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: “ഏറ്റവും വലിയ തിന്മകൾ പലപ്പോഴും ഏറ്റവും നിശബ്ദമായ വാക്കുകളിലൂടെയാണ് പുറത്തുവരുന്നത്.”

ഈ പുസ്തകം കേവലം ഒരു ക്രൈം ത്രില്ലറല്ല; അതൊരു ധാർമ്മിക ചോദ്യമാണ്. നിയമത്തിന് പിടികൊടുക്കാത്ത ഒരു കുറ്റവാളിയെ തടയാൻ, സ്വന്തം ആദർശങ്ങളെ ബലികഴിച്ച് ഒരു കൊലപാതകം ചെയ്യാൻ ഒരു ഡിറ്റക്ടീവിന് കഴിയുമോ? നിയമവും നീതിയും തമ്മിലുള്ള നേർത്ത അതിർവരമ്പിലൂടെയാണ് ഈ കഥ സഞ്ചരിക്കുന്നത്.

[sigh]