ശ്യാമളി

എപ്പോഴെങ്കിലും സ്വന്തം ചിന്തകളുടെ തടവറയിൽ പെട്ടുപോയതായി നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? പുറംലോകം വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഉള്ളിലെ മൗനം മാത്രം അലറുന്ന ഒരു അവസ്ഥ. സുരേഷ് ജോഷിയുടെ ‘Shyamali’ എന്ന നോവൽ നമ്മളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അത്തരമൊരു ശൂന്യതയിലേക്കാണ്.

ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആന്തരിക ലോകം ഇത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായി മറ്റൊരു കൃതിയിലും ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മങ്ങിയ വെളിച്ചം വീഴുന്ന മുറിയിൽ, ജനാലയ്ക്കപ്പുറം പെയ്യുന്ന മഴയെ നോക്കി ശ്യാമളി നിൽക്കുന്നു. ആ മുറിയിലെ വായുവിൽ പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും മണ്ണുവായുവിന്റെയും മണം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. [short pause] അവളുടെ ചിന്തകൾ ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന ഗ്ലാസ് കഷ്ണങ്ങൾ പോലെയാണ്. ഒരർത്ഥവും കണ്ടെത്താനാവാത്ത ആ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഭാരം അവൾ ഓരോ നിമിഷവും അനുഭവിക്കുന്നു.

ഇവിടെ ശ്യാമളിയും അവളുടെ സുഹൃത്തും തമ്മിലുള്ള ഒരു സംഭാഷണം ഓർമ്മ വരുന്നു. സുഹൃത്ത് ചോദിക്കുന്നു: “എന്തിനാണ് നീ ഇത്രയധികം ആലോചിച്ച് സ്വയം വേദനിപ്പിക്കുന്നത്?” ശ്യാമളിയുടെ മറുപടി വളരെ ലളിതമായിരുന്നു, എന്നാൽ അഗാധം: “ജീവിതം ഒരു ഉത്തരം തേടലല്ല, അത് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കാനുള്ള ഒരു കലയാണ്.” [sigh]

തന്റെ ജീവിതത്തിലെ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നും സാമൂഹികമായ ചട്ടക്കൂടുകളിൽ നിന്നും മോചനം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ശ്യാമളിയുടെ മനസ്സ്, വായനക്കാരനിൽ വലിയൊരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. സുരേഷ് ജോഷിയുടെ ഭാഷാശൈലി സവിശേഷമാണ്. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: “അവളുടെ ഉള്ളിലെ മൗനം ഒരു മഹാസമുദ്രം പോലെ അലയടിക്കുന്നു, അവിടെ അലകൾക്ക് തീരമില്ലായിരുന്നു.” ഈ വരികളിൽ തെളിയുന്നത് വെറുമൊരു കഥയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തതയുടെ നേർചിത്രമാണ്.

ഈ നോവൽ പറയുന്നത് ജീവിതത്തിന് കൃത്യമായ ഒരു പര്യവസാനമില്ലെന്നും, അവ്യക്തതയിൽ സൗന്ദര്യം കണ്ടെത്താൻ പഠിക്കുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വിമോചനമെന്നുമാണ്. എന്തുകൊണ്ട് ശ്യാമളി ഇത്രയേറെ മൗനം പുൽകുന്നു? അവളുടെ ആത്മസംഘർഷങ്ങൾക്ക് അറുതിയുണ്ടാകുമോ? ഈ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്കും തോന്നും, ചിലപ്പോൾ ഉത്തരങ്ങളേക്കാൾ പ്രധാനം ആ ചോദ്യങ്ങളുമായി ജീവിക്കുക എന്നതാണെന്ന്. ശ്യാമളിയുടെ ഈ യാത്ര പൂർത്തിയാക്കാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലേ? ഇതിന്റെ ഓരോ താളും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ചിന്തകളെ ഉണർത്തും. തീർച്ചയായും വായിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു വിസ്മയമാണിത്.