മന്നു നു മന്തർ

പന്നലാൽ പട്ടേലിന്റെ ‘Mannu Nu Mantar’ എന്ന നോവൽ എഴുതപ്പെട്ട കാലത്ത്, ഗ്രാമീണ ഗുജറാത്തിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ നടന്ന യഥാർത്ഥ ജലക്ഷാമത്തെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് അതിലെ ഓരോ കഥാപാത്രത്തെയും അദ്ദേഹം രൂപപ്പെടുത്തിയത് എന്നത് പലർക്കും അറിവില്ലാത്ത ഒരു സത്യമാണ്. വരൾച്ചയുടെ പൊള്ളുന്ന ചൂടിൽ, ആ ഗ്രാമം അനുഭവിച്ച നിസ്സഹായാവസ്ഥയെ അത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായാണ് അദ്ദേഹം പകർത്തിയിരിക്കുന്നത്.

പൊള്ളുന്ന വെയിലിൽ വിണ്ടു കീറിയ മണ്ണും, ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ മനുഷ്യരുടെ വിയർപ്പിന്റെ മണവും നിറഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്കാണ് ഈ പുസ്തകം നമ്മളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത്. ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾ പോലും വരാൻ മടിക്കുന്ന ഉച്ചസമയം. ഗ്രാമത്തിലെ കിണറ്റിൽ അവസാനത്തെ തുള്ളി വെള്ളവും വറ്റിത്തീരുമ്പോൾ, ആ പഴയ ചടങ്ങുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം മഴ പെയ്യില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു ജനതയുടെ വേദനയുണ്ട് ഇതിൽ.

“ദൈവം സഹായിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആര് സഹായിക്കും?” എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഒരു വയോധികനും, “നമ്മുടെ കൈകളാണ് ഇനി നമ്മുടെ മന്ത്രം” എന്ന് മറുപടി പറയുന്ന രാമുവും തമ്മിലുള്ള ആ സംഭാഷണം, ഒരു തലമുറയുടെ ചിന്താമാറ്റത്തിന്റെ നേർച്ചിത്രമാണ്. വിധിയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരും, ശാസ്ത്രീയമായ അറിവുകളെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നവരും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം പന്നലാൽ പട്ടേൽ വളരെ മനോഹരമായി വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

സമൂഹത്തിലെ അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരെ, അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ ചങ്ങല പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ്, ഒരുമിച്ച് ഒരു കിണർ കുഴിക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികളിൽ പ്രത്യാശയുടെ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം കാണാം. ഒരുപക്ഷേ, ഈ കൃതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് അതിന്റെ ഭാഷാപരമായ ലാളിത്യമാണ്. “മണ്ണിലെ വിയർപ്പ് വീഴുമ്പോൾ അത് സ്വർണ്ണത്തേക്കാൾ വിലയുള്ളതാകുന്നു” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, ആ വരികളിൽ ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ മുഴുവൻ സത്യവും തെളിയുന്നുണ്ട്.

[sigh]

പാരമ്പര്യത്തെ മുറുകെപ്പിടിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ആധുനികതയുടെ പാതയിലേക്ക് എങ്ങനെ കൈപിടിച്ചുയരാം എന്ന വലിയ ചോദ്യമാണ് ‘Mannu Nu Mantar’ ഉയർത്തുന്നത്. അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും ശാസ്ത്രബോധത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഒരു സമൂഹം നടത്തുന്ന ഈ യാത്ര, കാലാതീതമായ ഒരു പാഠമാണ്.