ಮಣ್ಣು ನು ಮಂತ್ರ

ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯ ರೈತರ ಬವಣೆ, ಅವರ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗಿನ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡವರು. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಯಾವುದೇ ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲದೆ, ಬದುಕಿನ ಕಠಿಣ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತವೇ ಅವರನ್ನು ‘Mannu Nu Mantar’ ಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು. ಬರಗಾಲದ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ಭೂಮಿಯಂತೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸುಗಳೂ ಅದೆಷ್ಟು ಒಣಗಿ ಬಿರುಕು ಬಿಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸೂರ್ಯ ದೇವನು ಕೆಂಡವನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಹನಿ ನೀರಿಲ್ಲ. ಜನರ ಗಂಟಲು ಒಣಗಿದೆ, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸೆಗಿಂತ ಹತಾಶೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು. [short pause] ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆ ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಬಂದ ಮೌಢ್ಯ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೊಸ ಕನಸು. ಗ್ರಾಮದ ಹಿರಿಯರು ಮಳೆಗಾಗಿ ಆಡಂಬರದ ಪೂಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರೆ, ರಾಮೋ ಮತ್ತು ಮಾಸ್ಟರ್‌ಜಿಯಂತಹ ಯುವಕರು ಬೆವರು ಸುರಿಸಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಅಗೆಯಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆ. “ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ನೀರು ತರುವುದೇ ಮಂತ್ರ,” ಎಂದು ಮಾಸ್ಟರ್‌ಜಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿನ ದೃಢತೆ ಕೇವಲ ಭರವಸೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಬದಲಾವಣೆಯ ನಾಂದಿ.

ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರ ಭಾಷಾ ಶೈಲಿ ಬಹಳ ವಿಶೇಷ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಶ್ರಮದ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಅವರು ಚಿತ್ರಿಸುವ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ. ಒಂದು ಕಡೆ ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ಬರಗಾಲವು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದ ಪರೀಕ್ಷೆ.” [sigh] ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕತೆಯ ನಡುವಿನ ನಿರಂತರ ಜಗಳದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಅಂಧಶ್ರದ್ಧೆಯ ಆರಾಧನೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸಾಮೂಹಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವೊಂದು ಹೇಗೆ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

‘Mannu Nu Mantar’ ಕೇವಲ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಸಹನಶೀಲತೆಯ ಸಂಕೇತ. ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಬೀಳುವ ಬದಲು, ಮಣ್ಣಿನ ಮಗನಾಗಿ ಮಣ್ಣನ್ನೇ ಅಗೆದು ಹೊಸ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇದೆ. [uhm] ಮಳೆ ಬರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವವರ ಮುಂದೆ, ಬಾವಿಯನ್ನು ತೋಡಿ ನೀರು ಕಂಡುಕೊಂಡವರ ಕಥೆ ಇದು. ಮಣ್ಣಿನ ಮಂತ್ರದ ಶಕ್ತಿ ಏನು ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆ ಅರಿವಾಗಬೇಕಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಲೇಬೇಕು. ಕೊನೆಗೂ ಆ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಚಿಮ್ಮುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಜನರ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಆ ಒಣ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೇ ಹೂತು ಹೋಗುತ್ತವೆಯೇ?