പൊന്തൻമാട

എന്തായിരിക്കും ആ അവസ്ഥ, സ്വന്തം ജീവിതം ഒരു അന്യഗ്രഹജീവിക്ക് മുന്നിലെന്നപോലെ, ഒരു അധികാരശക്തിക്ക് മുന്നിൽ പണയം വെക്കപ്പെട്ടാൽ? സ്വന്തം മണ്ണിലെ വേരുകൾ പോലും മറ്റൊരാളുടെ അധികാരപരിധിക്കുള്ളിൽ മാത്രമായാലോ?

സി.വി. ശ്രീരാമന്റെ ‘Ponthanmada’ നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അത്തരമൊരു വിചിത്രമായ ലോകത്തേക്കാണ്. മലബാറിന്റെ ഗ്രാമീണതയിൽ, കൊളോണിയൽ അധികാരത്തിന്റെ നിഴലിൽ, പൊന്തൻമാട എന്ന മനുഷ്യനും അവിടെയുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് പ്രഭുവായ സായിപ്പും തമ്മിലുണ്ടാകുന്ന അസാധാരണമായ ആത്മബന്ധത്തിന്റെ കഥയാണിത്. സായിപ്പിന്റെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, എങ്ങോ നിന്നുവരുന്ന കാറ്റിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ പുഴമണലിന്റെ നനവും അജ്ഞാതമായ ഭയവും കലരുന്നു.

ഈ കഥയിലെ ഒരു സന്ദർഭം ഓർമ്മയിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. പൊന്തൻമാട സായിപ്പിനോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്, “സായിപ്പിന് എന്നെ വിട്ടുപോകാൻ കഴിയുമോ?” സായിപ്പിന്റെ മറുപടിയിൽ ഒരു അധികാരത്തിന്റെ ആജ്ഞയല്ല, മറിച്ച് ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നിശബ്ദതയാണ് നിറയുന്നത്. [short pause] ഒരുപക്ഷേ, അധികാരം എന്നത് കേവലം അടിച്ചമർത്തലല്ല, മറിച്ച് രണ്ടു മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന അസാധാരണമായ ആശ്രയത്വം കൂടിയാണെന്ന് സി.വി. ശ്രീരാമൻ ഈ വരികളിലൂടെ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ കഥയുടെ കാതൽ, സ്നേഹത്തിന്റെയും വിധേയത്വത്തിന്റെയും അതിരുകൾ എവിടെയാണ് അവസാനിക്കുന്നത് എന്നതിലാണ്. പൊന്തൻമാടയുടെ ഉള്ളിലെ നിഷ്കളങ്കമായ വിശ്വാസം, ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ പരിഹാസങ്ങളെ അതിജീവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, കാലം മാറുമ്പോൾ ആ ബന്ധത്തിന് എന്ത് സംഭവിക്കും?

അധികാരത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾക്കിടയിലും മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണ് മറ്റൊരാളിൽ സ്വന്തം ഐഡന്റിറ്റി തേടുന്നത് എന്നത് ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു സത്യമാണ്. [medium pause] ശ്രീരാമന്റെ ഭാഷാശൈലി അതീവ സുന്ദരമാണ്; പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റങ്ങളെയും മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെയും അദ്ദേഹം കോർത്തിണക്കുന്നത് അത്ഭുതാവഹമാണ്. “സ്നേഹത്തിന് ഭാഷയില്ല, അതിന് അധികാരത്തിന്റെ അതിരുകളുമില്ല” എന്ന് ആ രചന നമ്മോട് മന്ത്രിക്കുന്നു.

കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ, സാമ്രാജ്യങ്ങൾ തകരുമ്പോൾ, ഈ രണ്ടു മനുഷ്യർക്കിടയിലുള്ള ആ അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തിന് എന്ത് സംഭവിക്കും? ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം തേടാൻ, പൊന്തൻമാടയുടെ ലോകത്തേക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി ഇറങ്ങിത്തിരിക്കാം. ഈ കഥ നമ്മളെ വിടാതെ പിന്തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും.