ദൈവത്തിൻ്റെ വികൃതികൾ

രവി. തന്റെ മുഖത്ത് പടർന്ന ഒരു മറുകിനെ ഗാന്ധിയുടെ രൂപമായി കണ്ട്, ലോകത്തിന്റെ വിചിത്രമായ കളികളെ നോക്കി അമ്പരന്നു നിൽക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ ഒന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു നോക്കൂ. അഴിമതിയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കള്ളക്കളികളും നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്ത്, അർത്ഥശൂന്യമായ ഒരു പ്രക്ഷോഭത്തിലൂടെ സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ. അവന് മുന്നിലുള്ളത് ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമാണ്. മനുഷ്യൻ തന്റെ അഹങ്കാരം കൊണ്ട് നിർമ്മിക്കുന്ന വിഡ്ഢിത്തങ്ങളെ ദൈവം എങ്ങനെയാണ് നോക്കിക്കാണുന്നത്?

ഒ.വി. വിജയന്റെ “Daivaathinte Vikrithikal” വെറുമൊരു കഥാസമാഹാരമല്ല; അതൊരു ദാർശനികമായ വെളിപാടാണ്. ഇവിടെ, ഒരു ഗ്രാമം ഒരൊറ്റ പാലത്തിന്റെ നിർമ്മാണത്തോടെ പിളർന്നു പോകുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ വിഭവങ്ങൾ കൊള്ളയടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴുന്നു.

ഓർമ്മയുണ്ട്, ആ രംഗം വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. [short pause] ഒരു വശത്ത് അണക്കെട്ടിന്റെ തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നു, മറുവശത്ത് വിശ്വാസങ്ങളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ഇഴചേർന്ന ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്റെ ചൂട്. അവിടെ വെച്ച് നടക്കുന്ന ആ സംഭാഷണം: “ഇതൊക്കെ വെറും വികൃതികളാണ്, മകനേ,” എന്ന് ഒരാൾ പറയുമ്പോൾ, രവിയുടെ ഉള്ളിലെ ആത്മഗതം ഇങ്ങനെയാണ്: ‘ദൈവം കരുണയുള്ളവനാണെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാണ് ഈ ക്രൂരമായ തമാശകൾ?’ [sigh]

ഈ പുസ്തകം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന വാദം ലളിതമാണ്, എന്നാൽ ഭയാനകവും. സമൂഹം പുരോഗതി എന്ന് വിളിക്കുന്ന പലതും യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ വിനാശകരമായ അഭിനിവേശങ്ങളുടെ തുടർച്ച മാത്രമാണ്. ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാരവും, വർത്തമാനകാലത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും പരാജയപ്പെടുന്നു.

വിജയന്റെ ഭാഷയിൽ ഒരു മാന്ത്രികതയുണ്ട്. ഓരോ വരിയും ഒരു കവിത പോലെ, എന്നാൽ അതിലും മൂർച്ചയേറിയ ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ പോലെ വായനക്കാരന്റെ ആത്മാവിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നു. “ചരിത്രത്തിന്റെ ഏടുകളിൽ നമ്മൾ വെറും അക്ഷരങ്ങൾ മാത്രം, എന്നാൽ ആ അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നത് നമ്മുടെ വേദനകളാണ്,” എന്നദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ സ്തംഭിച്ചു പോകുന്നു. [long pause]

ഈ സാർ (Saar) ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യന്റെ വികൃതികൾക്ക് അപ്പുറം ദൈവം കാത്തുവെച്ച ആ അന്തിമമായ സത്യം എന്താണ്? ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടാൻ, ഈ പുസ്തകം നിങ്ങൾ തന്നെ വായിക്കണം. അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഈ വിചിത്രമായ വഴികളിലൂടെ ഒരു യാത്ര ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറാണോ?