തബ്ബലിയു നീനാഡെ മഗനെ

ശ്രീനിവാസചാര്യ എന്ന ബ്രാഹ്മണ പുരോഹിതനെ ഒന്ന് സങ്കല്പിച്ചു നോക്കൂ. നൂറ്റാണ്ടുകളായി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ചങ്ങലകളാൽ ബന്ധിതനായ ഒരാൾ. കർണാടകയിലെ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ, മന്ത്രങ്ങളും ആചാരങ്ങളും കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഒരു സുരക്ഷിത വലയത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം. എന്നാൽ ലക്ഷ്മണൻ എന്ന വിപ്ലവകാരിയും അവന്റെ ഡാനിഷ് വംശജയായ ഭാര്യ എൽസും ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, ശ്രീനിവാസചാര്യയുടെ ആത്മീയ ലോകം പെട്ടെന്ന് ഇളകിമറിയുന്നു. ഒരു അനാഥശിശുവിനെ ദത്തെടുക്കുന്നതിലൂടെ, ജാതിയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും അതിർവരമ്പുകൾ തകരുന്ന ഒരു വലിയ സംഘർഷത്തിനാണ് അവിടെ തുടക്കമാകുന്നത്.

യു.ആർ. അനന്തമൂർത്തിയുടെ ‘Tabbaliyu Neenade Magane’ വെറുമൊരു കഥയല്ല; അത് ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ ആത്മപരിശോധനയാണ്. എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്, ലക്ഷ്മണനും ശ്രീനിവാസചാര്യയും തമ്മിലുള്ള ആ സംഭാഷണം.

“ഈ കുഞ്ഞിന് ജാതിയുണ്ടോ?” ലക്ഷ്മണൻ ചോദിക്കുന്നു. ശ്രീനിവാസചാര്യയുടെ മറുപടിയിൽ ആചാരങ്ങളുടെ ഭാരമുണ്ട്. [short pause]

അദ്ദേഹം തന്റെ മനസ്സിൽ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നു: “എന്റെ ദൈവങ്ങൾക്ക് ഈ കുഞ്ഞിനെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുമോ? അതോ എന്റെ വിശ്വാസം തന്നെ ഒരു അന്ധതയാണോ?” ആ ചാരനിറമുള്ള ആകാശത്തിന് താഴെ, ക്ഷേത്രത്തിലെ മണികൾ അസ്വസ്ഥമായി മുഴങ്ങുന്ന ആ സന്ധ്യയിൽ, പുകയുടെ ഗന്ധം വായുവിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ തീപ്പിടുത്തം ആ ക്ഷേത്രത്തെ വിഴുങ്ങുന്നു. [medium pause]

ഈ പുസ്തകം ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ലളിതമാണ്: ആചാരങ്ങൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യത്വത്തിന് സ്ഥാനമുണ്ടോ? അനാഥമായ ഒരു കുഞ്ഞ്, ഒരു സമൂഹം മുഴുവൻ തകരുന്നതിനും പുനർജനിക്കുന്നതിനും കാരണമാകുന്നു. യു.ആർ. അനന്തമൂർത്തിയുടെ ഭാഷാശൈലി അതീവ തന്മയത്വമുള്ളതാണ്. “പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വേരുകൾ ഉണങ്ങുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ വീണ്ടും മണ്ണിലേക്ക് കുനിയുന്നു” – ഈ വരികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനാ വൈഭവത്തിന് ഒരു സാക്ഷ്യപത്രമാണ്.

ഗ്രാമം മുഴുവൻ ജാതിഭേദമന്യേ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് ക്ഷേത്രം പുനർനിർമ്മിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ വെളിച്ചമുണ്ട്. ശ്രീനിവാസചാര്യയുടെ ഉള്ളിലെ സന്ദേഹങ്ങൾ അലിഞ്ഞുപോകുന്നു. സ്നേഹമാണോ അതോ ആചാരമാണോ വലുതെന്ന് അന്തിമമായി തീരുമാനിക്കാൻ വായനക്കാരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന, ആഴമേറിയ ഒരനുഭവമാണ് ഈ പുസ്തകം. ആ കുഞ്ഞ് ആരുടേതാണ്? അവസാനം സത്യം വെളിപ്പെടുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ എന്ത് തിരഞ്ഞെടുക്കും? ആ ഉത്തരം തേടാൻ ‘Tabbaliyu Neenade Magane’ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു. [long pause]